Κινούμενοι από Ηγουμενίτσα προς Πρέβεζα, σε λιγότερο από 10 χιλιόμετρα απόσταση από το τέλος της Εγνατίας θα βρείτε την παραλία - beach bar "Κόκκινος Βράχος". ⊚
Ο χώρος για πάρκινγκ είναι ένα διάζωμα πάνω από το μαγαζί και μερικές θέσεις ακόμα στο δεύτερο διάζωμα που είναι στο πλάι του στενού δρόμου που οδηγεί εκεί. Θα δυσκολευτείτε να βρείτε θέση ακόμα και τις καθημερινές, ιδίως στην υψηλή σεζόν.
Πρόκειται για μια μικρή χερσόνησο των 50 μέτρων με δυο μίνι παραλίες δεξιά και αριστερά της και το beach bar στην αρχή της. Οι δύο μικρές παραλίες είναι στρωμένες με ψηφίδα, όχι μόνο στην άκρη αλλά και αρκετά μέσα στο νερό, η οποία δίνει ένα όμορφο σμαραγδένιο χρώμα στα νερά. Αν έχετε ευαίσθητες πατούσες, θα σύστηνα πλαστικά παπουτσάκια που είναι φτιαγμένα για τέτοιες περιπτώσεις.
Έχουν αλλάξει αρκετά πράγματα από την προηγούμενη ανάρτηση το 2017. Η ημιπροσωρινές κατασκευές του beach bar έγιναν πιο... μόνιμες. Οι σιδερένιες κολώνες του σκέπαστρου του μπαρ έγιναν πέτρινες, τα σκέπαστρα έγιναν πιο πολλά, το χορταράκι στην άκρη της χερσονήσου στρώθηκε και από πάνω έχει σκέπαστρο και δίχτυ για σκιά αντί για ομπρέλες.
Θα 'λεγα ότι μάλλον οι παρεμβάσεις είναι αρκετές και φτάνει ως εδώ, γιατί ήδη το τοπίο έχει αρχίσει να χάνει τη φυσικότητά του που είχε πριν, μιας και πολλά σημεία που ήταν με πράσινο, τώρα έχουν πλακοστρωθεί, με αποτέλεσμα τις μεσημεριανές ώρες η αντηλιά από τα πλακόστρωτα να κάνει το καφεδάκι λιγότερο δροσερό από ό,τι παλιότερα.
Αν δεν βρείτε θέση στις ξαπλώστρες των δύο μικρών παραλιών, μπορείτε να καθίσετε στα τραπεζάκια και να κατεβαίνετε από εκεί για μπάνιο. Μου έτυχε όμως μέρα που με πληροφόρησαν ότι δεν είχε θέσεις γιατί ήταν ήδη κλεισμένες από πριν! Επίσης ένα φορητό τσαντάκι - "ψυγείο" δεν επέτρεψαν να το πάρω μαζί μου, γιατί, λέει, έχουν προβλήματα με την εφορία! Καλό είναι να τα έχετε αυτά υπόψιν σας. Το bar έχει και τουαλέτες ευρύχωρες και περιποιημένες.
Στην παλιότερη ανάρτηση θα δείτε και μερικές φωτογραφίες παραπάνω από τις μικρές παραλίες, αλλά και τις διαφορές με το σήμερα.
Η Ελιά⊚είναι μια μικρή παραλία με χοντρά βότσαλα ή μάλλον δύο μικρές παραλίες καλύτερα (διαβάστε παρακάτω) μεταξύ Ηγουμενίτσας και Πλαταριάς. Ο δρόμος που οδηγεί εκεί από την εθνική Ηγουμενίτσας - Πρέβεζας δεν έχει στρωθεί με άσφαλτο και θέλει λίγο προσοχή σε κάποια σημεία που εξέχουν μεγάλες πέτρες. Ευτυχώς η απόσταση από την άσφαλτο είναι πολύ μικρή, σε δύο λεπτά θα έχετε φτάσει σε ένα αρκετά ευρύχωρο πλάτωμα που χωράει μερικά αυτοκίνητα.
Στα δεξιά από την κορυφή αυτού του πλατώματος, αν κοιτάξετε προσεκτικά, θα διακρίνετε την αρχή μιας πέτρινης σκάλας η οποία φαίνεται να κατεβαίνει μέσα στα δέντρα. Από εδώ θα χρειαστεί να κατεβείτε περίπου 50 σκαλιά για να αντικρίσετε τελικά τη θάλασσα να ξεπροβάλλει ανάμεσα από τα δέντρα. Όπως θα δείτε, σε ένα αρκετά μεγάλο τμήμα της παραλίας τα δέντρα φτάνουν μέχρι τη θάλασσα προσφέροντας τη φυσική τους σκιά στους επισκέπτες της.
Αν δεν έχετε ομπρέλα, δεν σας χρειάζεται, αρκεί να προλάβετε να πιάσετε μια σκιερή θέση. Μην ψάχνετε για ξαπλώστρες και καντίνες. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα. Αν θέλετε να προμηθευτείτε νερό ή καφέ, μπορείτε να το κάνετε στο καφέ "Άνεμος" του βενζινάδικου που βρίσκεται λίγο πιο πέρα, στην εθνική.
Η παραλία δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Με δυσκολία φτάνει τα 100 μέτρα από άκρη σε άκρη και είναι σπαρμένη με μεγάλα πατατο-βότσαλα μέσα και έξω από το νερό τα οποία σε εξαναγκάζουν στη γνωστή "ζεϊμπεκιά" κατά την είσοδο και την έξοδο στη θάλασσα (παρακάτω εικόνες). Υπάρχουν όμως και σημεία με χαλίκι ή λίγο άμμο. Τα νερά βαθαίνουν σχετικά ομαλά και φαίνονται καθαρά.
Το μεγάλο ατού της παραλίας όπως είπα είναι η φυσική σκιά που προσφέρουν τα δέντρα που βρίσκονται πίσω της. Αρκετοί την έχουν αράξει κάτω από τα δέντρα και απολαμβάνουν της δροσιά της φυσικής σκιάς με θέα τη θάλασσα.
Το άλλο που μου άρεσε σ' αυτή την παραλία ήταν η σκάλα της. Φτιαγμένη με πέτρα της περιοχής δένει πολύ όμορφα με το περιβάλλον. Εξάλλου αυτές οι παραλίες με τις σκάλες έχουν το κάτι ιδιαίτερο, έτσι δεν είναι; Εκτός αυτού, μετά τη "Γάτα" που είναι λίγο πιο πριν, είναι η επόμενη πιο κοντινή παραλία στην έξοδο της Εγνατίας οδού.
Το παρακάτω σύντομο βίντεο θα σας δώσει μια καλύτερη ιδέα για την παραλία:
Γυρίζοντας ξανά πίσω στο μεγάλο πλάτωμα που αφήσατε το αυτοκίνητο, θα δείτε ότι ο δρόμος συνεχίζει και ακόμα πιο κάτω και οδηγεί σε ένα μικρότερο πλάτωμα. Μη διανοηθείτε να συνεχίσετε πιο κάτω από αυτό με το αυτοκίνητο γιατί αυτό που φαίνεται σαν δρόμος, δεν είναι ούτε για 4Χ4. Εξάλλου σταματάει λίγα μέτρα παρακάτω και δεν κερδίζετε τίποτα.
Ευθεία προς τη θάλασσα υπάρχουν πάλι πέτρινα σκαλιά, λιγότερα εδώ, καμιά 20αριά, που οδηγούν σε μια μικρότερη παραλία από την προηγούμενη.
Στη μέση περίπου της σκάλας θα αντικρίσετε τη μικρή παραλία λίγα μέτρα πιο κάτω. 40 μέτρα όλα κι όλα με πέτρες μέσα στο βυθό, αλλά με πεντακάθαρα νερά που τις κάνει να ξεχωρίζουν με λεπτομέρεια. Τα νερά βαθαίνουν ομαλά.
Έξω στον γιαλό τα βότσαλα είναι μικρότερα από τη μεγάλη αδερφή της που βρίσκεται πιο δεξιά. Τις δυο παραλίες τις χωρίζει ένα αρκετά πλατύ τμήμα από βράχια που προεξέχουν μέσα στη θάλασσα.
Τη μέρα που την επισκέφθηκα, πιο νότια, σε άλλες παραλίες, είχε βάλει λίγο κυματάκι. Εδώ όμως τα πράγματα ήταν πολύ ήσυχα και τα νερά πολύ ευχάριστα για κολύμπι.
Όταν ρώτησα τους ντόπιους πώς ονομάζεται η παραλία που ανέφερα παραπάνω, μου είπαν "Ελιά". Αμέσως όμως έσπευσαν να μου εξηγήσουν ότι "Ελιά" λέγεται και μια μικρότερη παραλία λίγο πιο πέρα ⊚ της οποίας ο δρόμος που οδηγεί σ' αυτή στρώθηκε πρόσφατα με άσφαλτο σε ένα τμήμα της, όσο ήταν δημόσιο, γιατί παρακάτω είναι ιδιόκτητο όπως με πληροφόρησαν. Η νέα ασφαλτόστρωση γράφτηκε στον τύπο και αναφέρθηκε στα τοπικά μέσα ότι στρώθηκε ο δρόμος για την Ελιά με αποτέλεσμα αυτοί που ήξεραν την παραπάνω παραλία ως Ελιά να δείχνουν λίγο συγχυσμένοι. Τέλος πάντων, άκουσα κάποιον να λέει, ας πούμε αυτήν τη μικρή παραλία με την νέα ασφαλτόστρωση "Μικρή Ελιά". Και έτσι υιοθέτησα την πρόταση.
Επισκέφτηκα την παραλία αλλά δεν θα τη σύστηνα, για την ώρα τουλάχιστον. Η ασφαλτόστρωση είναι μόνο για μερικά μέτρα. Έτσι κι αλλιώς δεν απέχει πολύ από το δρόμο. Το κακό είναι ότι παρακάτω που είναι χωματόδρομος, είναι κακοτράχαλος και στο τέλος του το πλάτωμα για αναστροφή είναι πολύ μικρό και θα δυσκολευτείτε να γυρίσετε, προσέχοντας να μην σπάσετε το αυτοκίνητο στις πέτρες που εξέχουν από το χώμα.
Το μονοπάτι που οδηγεί στην παραλία είναι σχεδόν χαμένο ανάμεσα στα δέντρα και τα φυτά, ενώ στο τέλος του, που καταλήγει στη θάλασσα, ήταν γεμάτο σκουπίδια. Γενικά ο τόπος μύριζε και θύμιζε... "ναρκοπέδιο".
Η παραλία είναι πιο μεγάλη από την Ελιά σε μήκος, αν και διακόπτεται από βραχάκια κατά τόπους, αλλά με πάρα πολύ μικρό πλάτος, σε σημείο που δε θα την έλεγε κανείς παραλία. Η μορφολογία της ήταν περίπου όπως της Ελιάς με χοντρά βότσαλα αλλά πολύ χαμηλά δεντράκια και θάμνους που θα πρέπει να συρθείς από κάτω τους για σκιά.
Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:
Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:
Κινούμενοι από Ηγουμενίτσα προς Πρέβεζα, γύρω στα 8 χμ. από την έξοδο της Εγνατίας Οδού, μετά τη μεγάλη ευθεία που ακολουθεί το κατέβασμα από το βουνό στα νότια της Ηγουμενίτσας, στρίβετε δεξιά. Στην εθνική πάνω θα δείτε πινακίδες που λένε "Plataria Beach Hotel" και "Camping Elena". Υπόψιν ότι το σημείο που θα στρίψετε βρίσκεται περίπου στα 2 χμ. πριν φτάσετε στην Πλαταριά.
Σε μερικά μέτρα από την έξοδο της εθνικής ο μικρός δρόμος χωρίζεται στα δύο. Εσείς θα πάρετε το αριστερό κομμάτι, γιατί το δεξί καταλήγει στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής. Λίγο πιο κάτω έχουμε καινούργια διασταύρωση. Δεξιά πάτε για το Plataria Beach Hotel ⊚ και το Havana Beach Bar και αριστερά για το Κάμπινγκ Έλενα.
Με το που περνάτε την πύλη ,δεξιά θα βρείτε χώρο για πάρκινγκ, κάτω από τη σκιά των δέντρων. Κάπου πιο δεξιά είναι το ξενοδοχείο το οποίο εκτείνεται σε μεγάλο χώρο μιας και διαθέτει καμιά 20αριά δωμάτια μέσα σε φυσικό περιβάλλον με ξεχωριστές εισόδους (μπαγκαλόους). Τα λουλούδια και τα φυτά εδώ είναι παντού, όπως βλέπετε και στις εικόνες.
Στην επόμενη εικόνα φαίνεται πολύ καλά πόσο διακριτικά είναι τα κτίρια μέσα στο φυσικό περιβάλλον. Σίγουρα πολύ προτιμότερα από εκείνα τα μεγαθήρια ξενοδοχεία τα οποία ασχημαίνουν το φυσικό τοπίο.
Στο τέλος του δρόμου, από το αριστερό μέρος κατεβαίνετε με σκάλες στο πρώτο επίπεδο όπου είναι το εστιατόριο. Στο επόμενο επίπεδο που κατεβαίνετε πάλι με σκάλες, συνέχεια των προηγούμενων, είναι η παραλία.
Το εστιατόριο, ακριβώς πάνω από την παραλία, είναι πολύ όμορφο με τα άσπρα και γαλάζια τραπεζοκαθίσματα, τα λουλούδια και θέα τη θάλασσα. Εκτός από φαγητά της ώρας, το εστιατόριο διαθέτει και κάποια μαγειρευτά φαγητά, τα οποία στην ψηλή σεζόν είναι περισσότερα.
Η παραλία είναι ρηχή, αμμουδερή με ψιλή άμμο. Το Βeach Βar Havana είναι ακριβώς πίσω από τις ομπρέλες οι οποίες δεν χρεώνονται εξτρά αλλά με το καφεδάκι σας το οποίο μαζί με το νερό στοιχίζει 3 ευρώ.
Είναι μία από τις πιο κοντινές παραλίες στην έξοδο της Εγνατίας και είναι η πιο κοντινή οργανωμένη με υποδομές (beach bar, εστιατόριο, ντους, τουαλέτες κτλ.). Μόνο που είναι πολύ μικρή και θα πρέπει να προλάβετε θέση. Εκτός από το κολύμπι όμως, από έποψη περιβάλλοντος και θέας - δεν δοκίμασα την κουζίνα για να μπορώ να εκφέρω γνώμη - είναι και μια πολύ καλή επιλογή για φαγητό. Η παρακάτω εικόνα πιστεύω θα σας δώσει καλύτερα την αίσθηση.
Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:
Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:
Κινούμενοι από Ηγουμενίτσα προς Πρέβεζα, σε λιγότερο από 10 χιλιόμετρα απόσταση από το τέλος της Εγνατίας θα βρείτε την παραλία "Κόκκινος Βράχος". ⊚
Ο χώρος για πάρκινγκ είναι περιορισμένος και θα δυσκολευτείτε να βρείτε θέση τις δύσκολες ώρες και μέρες, ιδίως στην υψηλή σεζόν. Οι λιγοστές θέσεις βρίσκονται ακριβώς πάνω από το υπαίθριο μαγαζί, και εφόσον βρείτε εκεί να παρκάρετε, δε θα χρειαστεί να περπατήσετε καθόλου.
Βλέποντας το χρώμα των πετρών του τοίχου του πάρκινγκ, αλλά και των πλακόστρωτων του μαγαζιού με την ροζ απόχρωση, γίνεται εύκολα κατανοητό πού οφείλει το όνομά της η παραλία.
Το παραθαλάσσιο μαγαζί (μία ημι-πρόσκαιρη ανοιχτή κατασκευή - μπαρ και όχι κανονικό οίκημα) βρίσκεται στη βάση μιας μίνι χερσονήσου με δύο επίσης μίνι παραλίες δεξιά και αριστερά από αυτό. Οι παραλίες μπορεί να μην κερδίζουν εύσημα για το γιαλό τους, μιας και είναι τεχνητός με ψηφίδα, αλλά το περιβάλλον είναι πολύ ευχάριστο για καφέ - αναψυκτικό αλλά και ποτό το βράδυ, χωρίς να αποκλείουμε και το κολύμπι βέβαια.
Μπάνιο έκανα στην αριστερή παραλία η οποία είναι στρωμένη με ψηφίδα στην άκρη, χωρίς αυτό να ενοχλεί ιδιαίτερα. Ο βυθός μέσα είχε βότσαλα αλλά ήταν και καθαρός σε αρκετά σημεία. Παρόμοια περίπου είναι και η δεξιά παραλία με μικρές διαφορές.
Οι δύο παραλίες διαχωρίζονται από τη μικρή χερσόνησο, αλλά μπορεί να πάει κανείς και κολυμπώντας, όχι όμως όταν έχει κύμα, γιατί θα χρειαστεί να περάσετε στην άκρη της, η οποία έχει βράχια και πέτρες εκεί που ενώνεται με τη θάλασσα.
Τα τραπεζοκαθίσματα φτάνουν μέχρι την άκρη της μίνι χερσονήσου, αλλά τα περισσότερα είναι σκορπισμένα ανάμεσα στη σκιά των ελαιόδεντρων και των ψάθινων ομπρελών. Το πάντρεμα του φυσικού με το ανθρωπογενές περιβάλλον είναι αρκετά επιτυχημένο και δημιουργεί μια ευχάριστη διάθεση. Για την ώρα το βάζω number 1 για καφέ μαζί με το Νικόπολις Κλαμπ (Κανάλι Πρέβεζας) γιατί καθένα έχει το δικό του χαρακτήρα.
Δε θα δυσκολευτείτε καθόλου να βρείτε τη γωνιά που σας ταιριάζει (αρκεί να υπάρχει ελεύθερη), γιατί τέτοιες υπάρχουν πολλές και με διαφορετικά χαρακτηριστικά: δίπλα στη θάλασσα, στη σκιά, πάνω από την παραλία, στο μπαρ, στην άκρη της "μύτης" κτλ. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που θα θελήσετε να ξαναπάτε.
Έχω πιει το φρέντο μου και στην "μύτη" της χερσονήσου, κάτω από ομπρέλα, αλλά και στη σκιά των δέντρων και ήταν το ίδιο ευχάριστα και τα δύο.
Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:
Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:
Το Κάμπινγκ Καλάμι⊚ βρίσκεται εδώ πολλά χρόνια, έτσι τα δέντρα του είναι ψηλά και υπάρχει αρκετή φυσική σκιά. Η μικρή του παραλία επαρκεί ίσα ίσα για τους παραθεριστές του οπότε και η διαχείριση του κάμπινγκ δεν παραχωρεί θέσεις πάρκινγκ για τους επισκέπτες. Παλιότερα που το έκανε, γινόταν το αδιαχώρητο στην παραλία και οι πελάτες έκαναν παράπονα για τη φασαρία που δημιουργούνταν από τους επισκέπτες, οπότε μπήκε και πινακίδα στην είσοδο που σας προειδοποιεί να αφήσετε το αυτοκίνητό σας απ' έξω: "Είσοδος μόνο για διανυκτέρευση". Και ο χώρος απ' έξω είναι πολύ περιορισμένος για πάρκινγκ στην άκρη του δρόμου. Ακόμα και πεζοί να περάσετε, ο φύλακας της εισόδου θα σας ρωτήσει τι θέλετε. Εγώ είπα απλά ότι θέλω να δω τους χώρους και την παραλία και μου επιτράπηκε η είσοδος χωρίς περισσότερες εξηγήσεις. Αν πείτε ότι θέλετε να πάτε στην παραλία, θα σας υποδείξουν κάτι σκάλες που οδηγούν εκεί, από ό,τι μου είπαν, αλλά ξέχασα να τις εντοπίσω πού βρίσκονται ακριβώς. Θα σας βοηθήσει όμως σ' αυτό ο φύλακας πιστεύω.
Το κάμπινγκ από ότι είδα φιλοξενεί πάρα πολλούς ξένους. Είδα πολλά ιταλικά και γερμανικά αυτοκίνητα και τροχόσπιτα. Μόλις μπαίνετε, αφού προσπεράσετε κάποιους βοηθητικούς χώρους, θα αντικρίσετε το εστιατόριο το οποίο είναι μισοκρυμμένο από τα αναρριχητικά φυτά και τα λουλούδια που το περιβάλλουν.
Κατηφορίζοντας αντικρίζετε τη θάλασσα που ξεπροβάλλει πολύ όμορφη ανάμεσα από τα δέντρα. Το τελευταίο επίπεδο του κάμπινγκ είναι αρκετά υπερυψωμένο από την παραλία με την οποία χωρίζεται από έναν ψηλό τοίχο. Αυτοί που είναι σε αυτό το επίπεδο έχουν και την καλύτερη θέση, μιας και εκτός από την ωραία θέα, έχουν και την παραλία δίπλα τους.
Η παραλία είναι στρωμένη με ψηφίδα έξω, ενώ μέσα στο νερό μπορεί να συναντήσετε και χοντρότερα βότσαλα σε κάποια σημεία. Η θάλασσα όπως και ο έξω χώρος φαίνονταν καθαρά και το ωραίο είναι ότι σε αρκετά σημεία η σκιά των δέντρων έκανε περιττή τη χρήση της ομπρέλας. Δεν έκανα μπάνιο εδώ, μιας και ήρθα μόνο για μια φωτογραφική γνωριμία, αλλά από ό,τι είδα, τα νερά βαθαίνουν αρκετά ομαλά.
Το περιβάλλον ήταν πολύ ήσυχο γενικά, θα έλεγα γαλήνιο. Στην παραλία κάποιοι καθόταν στην καρεκλίτσα τους κάτω από τη σκιά των δέντρων και διάβαζαν το βιβλίο τους δίπλα στη θάλασσα. Γενικά το όλο σκηνικό σου έδινε μια αίσθηση ηρεμίας και χαλάρωσης.
Γενικά δε θα έλεγα ότι είναι η παραλία που θα επισκεπτόμουν ειδικά για μπάνιο, αλλά αν ήμουν κατασκηνωτής και ήθελα να στήσω τη σκηνή μου ή το τροχόσπιτό μου στην περιοχή, θα έλεγα ότι θα άξιζε μια δοκιμή, ιδίως αν έβρισκα μια θέση στο τελευταίο επίπεδο πάνω ακριβώς από την παραλία.
Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:
Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:
Μέχρι πριν από μερικά χρόνια σ' αυτήν την παραλία ⊚ πήγαινε κανείς μόνο πεζός από μονοπάτι ή με σκάφος από τη θάλασσα. Από ό,τι πληροφορήθηκα από τους ντόπιους η τοποθεσία ήταν έτοιμη να παραδοθεί σε πετρελαϊκή εταιρία για να εγκαταστήσει τις δεξαμενές της, αλλά την τελευταία στιγμή αυτό αποφεύχθηκε με πρωτοβουλία της τοπικής αρχής και μάλιστα ανοίχτηκε δρόμος ώστε να αξιοποιηθεί τουριστικά και να βρεθούν προ τετελεσμένων όσοι ήθελαν να την εκμεταλλευτούν διαφορετικά. Κάποιοι λένε ότι ακόμα εκκρεμεί η υπόθεση, αλλά από τη στιγμή που άρχισε ο κόσμος να πηγαίνει εκεί για μπάνιο, το βρίσκω απίθανο να τολμήσουν να την... εξαφανίσουν. Πιστεύω ότι η κίνηση για το άνοιγμα του δρόμου αποδείχτηκε πολύ έξυπνη τελικά.
Λοιπόν για να φτάσετε εκεί θα πρέπει να προσέξετε ερχόμενοι από Ηγουμενίτσα στο σημείο που στα αριστερά σας υπάρχουν κάποιες σκαμμένες στροφές και έχει δημιουργηθεί ένας χώρος σαν νταμάρι, κάπου εκεί κοντά θα δείτε στο δεξί σας χέρι την παραπάνω πινακίδα που λέει απλά Beach και έχει μια ζωγραφισμένη γαλάζια γάτα.
Η απόσταση από την εθνική είναι πολύ μικρή. Σε ένα λεπτό θα έχετε φτάσει. Ο δρόμος δεν έχει ασφαλτοστρωθεί ακόμα, αλλά άκουσα ότι είναι μέσα στα άμεσα σχέδια. Στο τέλους του δρόμου υπάρχει ένα αρκετά ευρύχωρο πλάτωμα - πάρκινγκ που χωράει αρκετά αυτοκίνητα και στην άκρη του προς τη μεριά της θάλασσας μια καντίνα.
Από την καντίνα ξεκινάει και ο διάδρομος που καταλήγει στην παραλία μερικά μέτρα πιο κάτω.
Αυτό που κάνει αυτή την παραλία πολύ συμπαθητική είναι το μικρό της μέγεθος, τα μεγάλα άσπρα βότσαλα (οπτικά εννοώ), τα δέντρα δίπλα της και τα τραπεζάκια και οι ξαπλώστρες στη σκιά των δέντρων. Και η πιο σούπερ ομπρέλα δε φτάνει τη σκιά ενός δέντρου. Τις πολύ ζεστές μέρες του καλοκαιριού, οι παραλίες με φυσική σκιά είναι ό,τι καλύτερο, κι αυτή εδώ είναι μία από αυτές. Θυμηθείτε την στον επόμενο καύσωνα.
Ο καντινιέρης το σκέφτηκε πρακτικά το θέμα. Τα τραπεζάκια με τις καρέκλες καταλαμβάνουν μικρότερο χώρο και μπορούν να φιλοξενήσουν πολύ περισσότερο κόσμο από ό,τι οι ξαπλώστρες. Έτσι λοιπόν όπου υπήρχε φυσική σκιά, έβαλε μερικά τραπεζοκαθίσματα κάθε είδους!
Όπου δεν υπήρχε τέλεια σκιά, μπήκαν μερικές ομπρέλες και ξαπλώστρες. Ο καντινιέρης φαίνεται μερακλής, γιατί την τελευταία φορά που πήγα, σε αρκετά τραπέζια είχε απλώσει κάτω στο χώμα πλαστικό χλοοτάπητα ο οποίος δίνει μια πολύ πιο καλή αίσθηση στα γυμνά πόδια από ό,τι το καφέ χώμα, χωρίς να χαλάει τη φυσικότητα του περιβάλλοντος, γιατί πάνω του υπάρχουν και τα σκόρπια φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα δίνοντας στο τέλος μια πολύ ρεαλιστική αίσθηση.
Η παραλία έχει άσπρο χοντρό βότσαλο μέχρι και μέγεθος πατάτας έξω, αλλά και μεγαλύτερα μέσα στο νερό. Τα νερά βαθαίνουν σχετικά ομαλά, δεν είναι ρηχά αλλά φαίνονται πολύ καθαρά.
Πιστεύω να πήρατε μια ιδέα. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα μου άρεσε αυτή η μικρή παραλία, παρά τα μεγάλα της βότσαλα που δεν είναι και τόσο φιλικά στο περπάτημα όπως είναι η άμμος ή το ψιλό βοτσαλάκι.
Κάτι άλλο που θα πρέπει να έχετε υπόψιν σας όσοι έρχεστε από Εγνατία οδό και θέλετε να βουτήξετε κατευθείαν στη θάλασσα: Η παραλία Γάτα είναι η πιο κοντινή παραλία στην έξοδο της Εγνατίας!
Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:
Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:
Αναρτήσεις
