Λευκάδα

Οι πληροφορίες σχετικά με τις παραλίες της Λευκάδας είναι παλιές και δεν πρόκειται να ανανεωθούν. Το site "Παραλίες της Ηπείρου" θα επικεντρώνεται στο εξής μόνο στις παραλίες της Ηπείρου. Οι σελίδες για τη Λευκάδα παραμένουν μόνο για "ιστορικούς" λόγους και γι' αυτό έχουν αφαιρεθεί από τα περιεχόμενα του site.

    Λευκάδα. ⊚ Ο αγαπημένος προορισμός των Γιαννιωτών και των Αιτωλοακαρνάνων. Για τους Γιαννιώτες πρώτη ερχόταν η Πρέβεζα βέβαια που ήταν πιο κοντά αλλά από τότε που έγινε η υποθαλάσσια ζεύξη του Ακτίου (στην είσοδο του Αμβρακικού) και έχει αντικατασταθεί η "γέφυρα" που ενώνει τη Λευκάδα με τη Στερεά Ελλάδα, η ροή των Γιαννιωτών προς τη Λευκάδα έχει αυξηθεί.

    Έτσι είναι, τα μεγάλα έργα αλλάζουν τη ζωή της επαρχίας προς το καλύτερο και γι' αυτό τα έχει ανάγκη. Με την αποπεράτωση της Εγνατίας οι Γιαννιώτες στράφηκαν και προς τη Θεσπρωτία αλλά σίγουρα θα επισκέπτονται και τη Λευκάδα γιατί το χρώμα των νερών της (στις δυτικές ακτές) είναι μοναδικό. Η κατασκευή όμως της Ιονίας οδού με τα παρακλάδια της ανατρέπει πάλι το σκηνικό και φέρνει επισκέπτες κι από πιο μακρινά μέρη.

Η υποθαλάσσια ζεύξη Ακτίου, σε λίγο είμαστε κάτω από τη θάλασσα.

    Παλιά, η "γέφυρα" που ενώνει τη Λευκάδα με τη Στερεά Ελλάδα, ήταν μια πλωτή πλατφόρμα και μετακινούνταν με αλυσίδες που ήταν δεμένες στη στεριά! Τώρα είναι μια "πλωτή γέφυρα". Στην ουσία είναι ένα πλεούμενο με δυο ράμπες στις άκρες του που ακουμπάνε στη στεριά και σηκώνονται όταν χρειάζεται να περάσουν καραβάκια. Όχι βέβαια ό,τι πιο σύγχρονο αλλά σίγουρα πολύ πιο γρήγορο από το παλιό σύστημα με την πλατφόρμα που πήγαινε πέρα δώθε με τις αλυσίδες και δημιουργούσε ουρές χιλιομέτρων.

    Στην πόλη της Λευκάδας μπορείτε να αρχίσετε την περιήγηση από το λιμάνι και μετά στα στενά της δρομάκια. Πρέπει να πω ότι η πόλη κρατάει τον παλιό της χαρακτήρα μόνο σε ένα μικρό τμήμα της που είναι κοντά στη θάλασσα, η υπόλοιπη είναι μια κλασική ελληνική πόλη με τα αυτοκίνητα και τις πολυκατοικίες της.

    Ευτυχώς έχουν πεζοδρομηθεί μερικοί δρόμοι και μπορείτε να κάνετε τη βόλτα σας. Θα βρείτε αρκετά μαγαζιά προς τη μεριά της θάλασσας αλλά και στο κέντρο. Συνήθως την επισκέπτομαι βράδυ, για φαγητό. Δεν έχω να προτείνω κάτι συγκεκριμένο. Στα παραθαλάσσια είναι λίγο πιο δύσκολο να πετύχετε κάτι καλό σε σχέση τιμής - απόδοσης, χρειάζεται λίγο ψάξιμο.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:

Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:

... ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Πόρτο Κατσίκι

Οι πληροφορίες σχετικά με τις παραλίες της Λευκάδας είναι παλιές και δεν πρόκειται να ανανεωθούν. Το site "Παραλίες της Ηπείρου" θα επικεντρώνεται στο εξής μόνο στις παραλίες της Ηπείρου. Οι σελίδες για τη Λευκάδα παραμένουν μόνο για "ιστορικούς" λόγους και γι' αυτό έχουν αφαιρεθεί από τα περιεχόμενα του site. 

    Το Πόρτο Κατσίκι ⊚ βρίσκεται στα ΝΔ του νησιού. Ο δρόμος για εκεί είναι στενός και γεμάτος στροφές αλλά ευτυχώς είναι άσφαλτος. Αν πάτε την υψηλή σεζόν, πιθανώς να δυσκολευτείτε να βρείτε δωρεάν πάρκινγκ καταλήγοντας στα διπλανά χωράφια που οι ιδιοκτήτες τους τα παραχωρούν γι' αυτό το σκοπό, με το αζημίωτο βέβαια. Φίλος μου που πήγε τελευταία μου είπε ότι πάρκαρε τσάμπα αλλά ίσως να ήταν και τυχαίο. Αν κάποιος πήγε πρόσφατα, ας μας πληροφορήσει.

    Το Πόρτο Κατσίκι δεν είναι οικισμός, είναι μόνο μια παραλία, αλλά τι παραλία! Εκτός από το ανοιχτόχρωμο γαλάζιο των νερών και την λευκόξανθη άμμο, το τοπίο είναι αυτό που της χαρίζει τη μοναδικότητα και τη φήμη που έχει αποκτήσει. Η παραλία είναι σχετικά στενή (βλέπετε και στις φωτογραφίες) και πίσω της υπάρχει το βουνό που κόβεται απότομα λίγο πριν συναντήσει τη θάλασσα, δημιουργώντας έναν απότομο γκρεμό με αρκετό ύψος.

    Για να απολαύσετε καλύτερα το τοπίο, όταν φτάσετε μην στρίψετε αριστερά για τις καντίνες αλλά συνεχίστε ευθεία στο πλάτωμα που χρησιμεύει για πάρκινγκ. Ο δρόμος στη συνέχεια γίνεται μονοπάτι και μετά από μερικά σκαλοπάτια σας οδηγεί πάνω από έναν στενό βραχώδη ισθμό σχεδόν απέναντι από την παραλία. Από εκεί τραβήχτηκε και η πανοραμική φωτογραφία που βλέπετε παρακάτω.

Αριστερά, διακρίνονται τα σκαλοπάτια που σας οδηγούν στο ακρωτήρι, όπου μπορείτε
να θαυμάσετε τη θέα της παραλίας σχεδόν από απέναντι. 

Από το στενό βραχώδη ισθμό, κοιτάζοντας προς τα κάτω έχετε ένα υπέροχο θέαμα αριστερά (θαλασσοσπηλιά)

και δεξιά τα υπέροχα... νερά. Σιγά, μη στηρίζεστε και πολύ στα κάγκελα γιατί δε φαίνονται και πολύ σίγουρα.

    Πίσω λοιπόν πάλι στις καντίνες (ήταν κάποτε, τώρα έχουν γίνει κανονικά παραγκομάγαζα) όπου θα προμηθευτείτε τα απαραίτητα (νερό κτλ.) γιατί στην παραλία δεν υπάρχει καντίνα και αρχίζετε να κατεβαίνετε τα εκατό σκαλοπάτια περίπου. Στο ανέβασμα βέβαια έχουν περισσότερο... ενδιαφέρον.
    Στο τέρμα των σκαλοπατιών θα αντικρίσετε μια μικρή παραλία λίγων μέτρων. Η μεγάλη παραλία όμως βρίσκεται αριστερά σας και για να πάτε θα χρειαστεί να πλατσουρίσετε λίγο τα πόδια σας στο νερό γιατί η μύτη του βράχου φτάνει μέχρι τη θάλασσα εμποδίζοντας την πρόσβαση. Αν έχει κύμα, να δω πώς θα τα καταφέρετε να κρατήσετε στεγνά την ψηφιακή και τα κινητά.
    Πάντως όταν απλώσετε την πετσέτα σας, προτιμήστε τα πλατύτερα κομμάτια της παραλίας (αν βρείτε θέση) ώστε να απέχετε αρκετά από το βράχο. Μην ξεχνάτε ότι η περιοχή είναι σεισμογενής. Κατά καιρούς πέφτουν κομμάτια του βουνού και βράχοι αλλά αυτό γίνεται συνήθως τους χειμερινούς μήνες. Ποτέ δεν ξέρεις όμως γι' αυτό "φύλαγε τα ρούχα σου, να έχεις τα μισά" που λέει κι η λαϊκή σοφία.

   Άλλη μια άποψη της παραλίας και δεξιά όπως τη βλέπετε από τα σκαλιά που οδηγούν σ' αυτή.

    Το να πας στη Λευκάδα και να μην κάνεις μπάνιο στο Πόρτο Κατσίκι είναι σαν να πας στο Παρίσι και να μη δεις τον Πύργο του Άιφελ. Άμα τον δεις, δεν είναι ανάγκη να ξαναπάς βέβαια. Αλλά, ρε αδερφέ, όταν σε ρωτήσουν θα απαντήσεις: "Και βέβαια πήγα και ήταν υπέροχα". Κι εγώ έτσι έκανα αλλά θα περάσει καιρός να ξαναπάω (έχω πάει ήδη 2 φορές) γιατί, κακά τα ψέματα, είναι στην άλλη άκρη του κόσμου και όσο για κολύμπι, υπάρχουν πολλές καλές παραλίες στη Λευκάδα (σχεδόν όλες οι δυτικές ακτές). Μερικές μάλιστα περιμένουν να ανακαλυφθούν (αν και είναι τεράστιες) όπως αυτή κάτω από το Αθάνι ή κάτω από το Καλαμίτσι. Α! και το τοπίο σ' αυτές, δεν πάει πίσω.

Άλλη μια άποψη από τις σκάλες. Κι εδώ προσοχή στα κάγκελα.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:

Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:

... ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Εγκρεμνοί

Οι πληροφορίες σχετικά με τις παραλίες της Λευκάδας είναι παλιές και δεν πρόκειται να ανανεωθούν. Το site "Παραλίες της Ηπείρου" θα επικεντρώνεται στο εξής μόνο στις παραλίες της Ηπείρου. Οι σελίδες για τη Λευκάδα παραμένουν μόνο για "ιστορικούς" λόγους και γι' αυτό έχουν αφαιρεθεί από τα περιεχόμενα του site. 

    Από όσο ξέρω οι Εγκρεμνοί μετά τον μεγάλο σεισμό είχαν μείνει... μισοί και δεν ήταν δυνατή η πρόσβαση από το μονοπάτι και τις σκάλες που αναφέρω παρακάτω γιατί καταστράφηκαν. Τώρα πια μόνο με καραβάκι από τη Βασιλική. Αν άλλαξε κάτι, θα το μάθουμε. Αφήνω όμως το άρθρο για αναμνηστικούς λόγους.

    Οι Εγκρεμνοί ⊚ είναι μια παραλία πολύ μεγάλη. Ο δρόμος, μέχρι να παρκάρετε το αυτοκίνητό σας, είναι άσφαλτος, εκτός από τα τελευταία 500 μέτρα που το οδόστρωμα συνεχίζει να είναι ένα μείγμα αλευρόσκονης με πέτρες. Το γιατί έμεινε αυτό το κομμάτι άστρωτο, είναι άγνωστο. Μόλις φτάσετε θα συναντήσετε ένα σημείο που το βουνό είναι σκαμμένο σαν νταμάρι. Αυτό είναι το πάρκινγκ για τα αυτοκίνητα.

Αποβίβαση λοιπόν και παίρνω μόνο τα απαραίτητα: Πετσέτες για την ξαπλώστρα, αντηλιακό, κάμερα και καπέλο για τον ήλιο. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι μετά την κάθοδο ακολουθεί η άνοδος και ποιος τα κουβαλάει άμα είναι πολλά! Λίγο πριν αρχίσουμε την κατάβαση, υπάρχει καντίνα αλλά δεν υπάρχει λόγος να κουβαλάτε πράγματα γιατί καντίνα υπάρχει και στην παραλία.

Η κατάβαση είναι εύκολη. Σκαλιά μπόλικα (350 λένε) αλλά πουθενά δεν υπάρχουν δύσβατα σημεία που να χρειάζονται ακροβατικές ικανότητες, μόνο λίγη προσοχή. Η διαδρομή τις πρωινές ώρες είναι πιο ευχάριστη γιατί υπάρχει ακόμα σκιά και η θέα σε κάθε στροφή των σκαλοπατιών προσφέρει το ένα κάδρο καλύτερο από το άλλο με το φυσικό τοπίο και τα υπέροχα χρώματα της θάλασσας.

Τα τελευταία 50 σκαλιά είναι ξύλινα γιατί λίγο πριν την παραλία το βουνό κόβεται "μαχαίρι" και ήταν αδύνατο να σκαφτούν, οπότε έγινε ειδική κατασκευή η οποία φαίνεται αρκετά σταθερή και δεν φοβίζει. Χρειάζεται μόνο λίγη προσοχή γιατί είναι κάπως απότομα. Σε αυτό το σημείο έχετε και την καλύτερη θέα της παραλίας η οποία είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτήν του Καθίσματος αλλά με μικρότερο φάρδος.

Τα χρώματα είναι καταπληκτικά. Αριστερά της σκάλας υπάρχει η καντίνα και μπροστά της αρκετές ξαπλώστρες και ομπρέλες για νοίκιασμα. Βέβαια εδώ πρέπει να σημειώσω ότι αν φτάσετε μετά τις 11:30 με 12:00, ίσως να μην υπάρχει καμία ελεύθερη. Από την άλλη όμως αν πάτε νωρίς και φύγετε πριν τις 12:00 μπορείτε να τη βγάλετε τσάμπα και να εκμεταλλευτείτε τη φυσική σκιά των βράχων γιατί εκείνη την ώρα ο ήλιος κρύβεται πίσω από τις πλάτες της παραλίας που σχηματίζονται από το βουνό με τον απότομο γκρεμό στην άκρη του (εξ ου και η ονομασία).

Το σετ ξαπλώστρες - ομπρέλα στοίχισε 7.00 € και το φραπεδάκι κάπου στα 2.00 € έχει και κρύα σάντουιτς γύρω στα 2,50. Η καντίνα ηλεκτροδοτείται κανονικά με καλώδια που κατεβαίνουν πάνω από το χώρο του πάρκινγκ οπότε υπάρχουν ψυγεία κτλ. μέχρι και γρανίτα.

Συγκεκριμένα στην καντίνα πρέπει να σταθώ λίγο γιατί έχει κάποιες ιδιαιτερότητες. Πρώτα πρώτα η ώρα είχε πάει 12:00 και οι ιδιοκτήτες μόλις είχαν έρθει και άρχισαν να ετοιμάζουν τα πράγματα για την εξυπηρέτηση του κόσμου. Οι δύο ιδιοκτήτες ( ; ) που έκαναν τις προετοιμασίες φαινόταν να κοιμούνται ακόμα όρθιοι, μου έδιναν την εντύπωση ότι είχαν ένα γερό ξενύχτι πίσω τους. (Καλά κάνουν τα παιδιά). Δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει κάθε μέρα αλλά μου δόθηκε αυτή η εντύπωση γιατί εκεί που περιμένεις να πάρεις το φραπεδάκι, βλέπεις την πινακίδα απέναντι που γράφει "Στην ουρά και χαλαρά". Η ουρά είχε ήδη φτάσει τα 10 άτομα αλλά δε φαινόταν να συγκινείται κανένας γι' αυτό. Η πινακίδα ισχύει στο έπακρο λοιπόν. Δίπλα, άλλη μία γράφει: "Το στέκι των καραφλών" (και οι δύο μπάρμαν - κάπου στα 30 - είναι καραφλοί ή τουλάχιστον είχαν ξυρισμένα κεφάλια).

Η διακόσμηση της καντίνας είναι το κάτι άλλο: Γύρω γύρω υπάρχουν δεκάδες άδεια μπουκάλια κρεμασμένα με σπάγκο. Η τεκίλα πρέπει να έχει την τιμητική της εδώ γιατί αποτελούσε το 90% των φιαλών. Άραγε να λειτουργεί και το βράδυ; Είναι πιθανό γιατί πιο πέρα, προς τη δεξιά πλευρά της παραλίας υπήρχαν αρκετές μικρές σκηνές ελεύθερων κατασκηνωτών οι οποίοι φαίνεται να διανυκτέρευαν εκεί. Αυτή θα είναι σίγουρα μια ξεχωριστή εμπειρία, δεν το συζητάω.

Να μην ξεχάσω βέβαια και τον μεγαλύτερο πότη της παραλίας, μια φιγούρα από κορμό και κλαδιά δέντρου που με την κατάλληλη διακόσμηση έγινε ένας τέλειος Μεξικάνος, ο οποίος βρίσκεται σε μόνιμη διέγερση όπως βλέπετε και στην παρακάτω φωτογραφία.

Έτσι λοιπόν αν έχετε σκοπό να πάτε πολύ νωρίς, ίσως είναι προτιμότερο να έχετε προμηθευτεί νερό και φραπέ από πριν. Δεν ξέρω τι ώρα ανοίγει η πάνω καντίνα αλλά την ώρα που κατέβηκα (11:00) ήταν ήδη ανοιχτή. Η πιο "πολυφορεμένη" πινακίδα της παραλίας είναι αυτή που λέει: "Τα σκουπίδια τα παίρνετε μαζί σας" ή "Στην κορυφή των σκαλοπατιών υπάρχει κάδος απορριμάτων". Η διαρκής υπενθύμιση έπιασε τόπο πάντως: η παραλία ήταν πεντακάθαρη.

Τα νερά, καταπληκτικά για κολύμπι. Το κύμα των προηγούμενων ημερών είχε κοπάσει και η θάλασσα ήταν χάρμα. Η παραλία αρχίζει από ψιλή άμμο έξω - έξω και όσο πλησιάζεις στο νερό, τόσο χοντραίνει. Στο σημείο της εισόδου στο νερό υπάρχουν χοντρά βότσαλα τα οποία ίσως δυσκολέψουν μερικούς αναγκάζοντάς τους στην γνωστή υποχρεωτική ζεϊμπεκιά.

Ακόμα και στην πιο καθαρή παραλία όμως τυχαίνει μερικές φορές η θάλασσα να φέρει κάποιες βρομιές από τα ανοιχτά. Οι γνώστες λένε ότι τα καράβια από Πάτρα για Ιταλία είναι υπεύθυνα γι' αυτό, τα οποία αδειάζουν τα λύματά τους στο ανοιχτό πέλαγος. Δυστυχώς το φαινόμενο είναι όλο και πιο συχνό τελευταία στις παραλίες του Ιονίου. Κάποια στιγμή θα πρέπει να μπει φρένο σε αυτήν την ανεξέλεγκτη συμπεριφορά.
Σε μια τέτοια περίπτωση κάθεσαι και περιμένεις καρτερικά να ξεβραστούν οι βρόμικες φυσαλίδες στην ακτή ή να παρασυρθούν πιο νότια. Αυτό κάποιες φορές μπορεί να πάρει και δύο ώρες. Είχα την ατυχία να πέσω σε τέτοια περίπτωση αλλά ευτυχώς καθάρισε γρήγορα και έτσι μπορέσαμε να απολαύσουμε το κολύμπι.

Είχα σκεφτεί στην αρχή να πάω στους Εγκρεμνούς με καράβι αλλά μετά θυμήθηκα μια ανάλογη απόπειρα στο Ναυάγιο της Ζακύνθου όπου μια παραλία άδεια βρέθηκε ξαφνικά να γεμίζει από τους ανθρώπους που αποβίβαζαν 10 καράβια ταυτόχρονα και προτίμησα να πάω οδικώς. Από ό,τι αποδείχτηκε έπραξα σωστά γιατί μετά από καμιά ώρα κατέφθασαν δυο - τρία καράβια από το Νυδρί ή τη Βασιλική τα οποία πήγαν και άραξαν στο πιο νότιο άκρο της παραλίας. Νομίζω ότι το σημείο εκείνο παρουσιάζει και το μικρότερο ενδιαφέρον. Από την άλλη θα έχανα όλη αυτή την υπέροχη θέα που είχα κατεβαίνοντας τα 350 σκαλιά της απότομης πλαγιάς.

Μετά από 3 ώρες παραμονής περίπου, πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Το ψάθινο καουμπόι - στιλ καπελάκι από τον Κινέζο (3 €) αποδείχτηκε καλή επιλογή. Στάση με σκιά, αυτή την ώρα, υπήρχε μόνο μία. Άλλες δύο πολύ σύντομες στάσεις έγιναν στον ήλιο. Τελικά δεν ήταν και τόσο δύσκολη υπόθεση το ανέβασμα.

Ανεβαίνοντας έριξα μια τελευταία ματιά στην παραλία και είδα ότι από άποψη κόσμου δεν έμοιαζε καθόλου με την πρωινή εικόνα. Η παραλία είχε αρκετό κόσμο τώρα πια και συνέχιζαν ακόμα να κατεβαίνουν. Αναρωτήθηκα πού πάρκαρε όλος αυτός ο κόσμος τα αυτοκίνητά του.

Φτάνοντας στην κορυφή, σταματήσαμε στην καντίνα για ένα αναψυκτικό. Υπάρχουν τραπεζάκια και καρέκλες και η θέα στο πέλαγο βέβαια.

Επιβίβαση λοιπόν για επιστροφή στους Τσουκαλάδες όπου ήταν το ορμητήριό μας. Το κάτω πάρκινγκ ήταν ήδη ασφυκτικά γεμάτο. Το ίδιο και το πάνω. Αλλά αυτά τα δύο δεν έφταναν να φιλοξενήσουν όλο τον κόσμο που βρισκόταν στην παραλία. Οι υπόλοιποι λοιπόν είχαν παρκάρει όπου βρήκαν. Όλο το τελευταίο μισό χιλιόμετρο του χωματόδρομου ήταν γεμάτο παρκαρισμένα αυτοκίνητα, όπου ήταν δυνατόν και από τις δύο πλευρές. Πάλι το πρόβλημα της διασταύρωσης δύο αντίθετα κινούμενων οχημάτων ήταν έντονο και δημιουργούσε μποτιλιαρίσματα κάθε λίγο και λιγάκι.

Σταθμευμένα αυτοκίνητα υπήρχαν ακόμα και στο ασφάλτινο κομμάτι. Είμαι σίγουρος ότι αυτοί που πάρκαραν τόσο μακριά θα βρίζουν ακόμα την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισαν να επισκεφτούν τους Εγκρεμνούς. Σκεφτείτε ότι έχουν να ανέβουν 350 σκαλοπάτια και μετά να διανύσουν μια ανηφορική διαδρομή που, για τους τελευταίους, πλησιάζει το χιλιόμετρο, μέσα στη σκόνη και με τον ήλιο να βαράει κατακούτελα. Ούτε που να το σκεφτείς! Αν δείτε τέτοιο κομφούζιο, αφήστε το για άλλη φορά. Οι Εγκρεμνοί εκεί θα βρίσκονται, δεν πρόκειται να φύγουν (σσ. τώρα που το ξαναδιαβάζω, εδώ διαψεύστηκα!) και θα ήταν κρίμα να φύγετε με τις χειρότερες εντυπώσεις από μια τόσο όμορφη παραλία.

Παρά τις όποιες δυσκολίες πάντως, είναι μια παραλία που πρέπει κάποια στιγμή να επισκεφθεί κανείς οπωσδήποτε. Αν δεν είναι Αύγουστος, η ταλαιπωρία θα είναι μηδαμινή. Επίσης θα σύστηνα περισσότερο τις πιο δροσερές, πρωινές ώρες παρά τις απογευματινές πού όλα είναι πιο ζεστά.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:

Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:

... ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Γιαλός (Αθάνι)

Οι πληροφορίες σχετικά με τις παραλίες της Λευκάδας είναι παλιές και δεν πρόκειται να ανανεωθούν. Το site "Παραλίες της Ηπείρου" θα επικεντρώνεται στο εξής μόνο στις παραλίες της Ηπείρου. Οι σελίδες για τη Λευκάδα παραμένουν μόνο για "ιστορικούς" λόγους και γι' αυτό έχουν αφαιρεθεί από τα περιεχόμενα του site. 

Ο Γιαλός ⊚ είναι η παραλία κάτω από το χωριό Αθάνι στην δυτική πλευρά της Λευκάδας. Αν ακολουθεί κανείς νότια κατεύθυνση στο δυτικό οδικό άξονα του νησιού θα συναντήσει το χωριό λίγο πριν τη διασταύρωση για τους Εγκρεμνούς. Ο Γιαλός απέχει λιγότερο από 5 χλμ. από το Αθάνι αλλά ο δρόμος είναι γεμάτος στροφές και θα σας φανεί περισσότερο. Κατεβαίνοντας το βουνό παίρνετε μια πρώτη γεύση από την παραλία και νιώθετε και λίγο ότι είστε σε... πτήση!

Η παραλία είναι τεράστια. Ξεπερνάει τα 3 χλμ. από άκρη σε άκρη αλλά πρόσβαση υπάρχει μόνο από τον δρόμο που ανέφερα και οδηγεί στις δύο καντίνες που υπάρχουν εκεί. Αν υπήρχε παραθαλάσσιος δρόμος θα απήχε λιγότερο από 15 χιλιόμετρα από το Κάθισμα αλλά ανεβαίνοντας το βουνό και κατεβαίνοντας πάλι πρέπει να είναι γύρω στα 25 χλμ από τη διασταύρωση για Κάθισμα τα οποία θα σας φανούν πολύ περισσότερα λόγω των στροφών και του στενού δρόμου σε πολλά σημεία. Ερχόμενοι από Λευκάδα, ίσως από Εξάνθεια να είναι κάνα δυο χιλιόμετρα παραπάνω από ό,τι από Άγιο Νικήτα αλλά ο ασφαλτοτάπητας είναι καλύτερος.

Από μακριά οι καντίνες θα σας θυμίσουν λίγο παραγκούπολη αλλά όταν καθίσεις κάτω από το σκέπαστρό τους και αντικρίσεις το υπέροχο χρώμα της θάλασσας τα ξεχνάς όλα.

Οι ρόλοι (φέτος τουλάχιστον) ήταν μοιρασμένοι. Οι δύο καντίνες ήταν για αναψυκτικά και φαγητό (σουβλάκια, σάντουιτς, ομελέτες κτλ.) και ένα μικρότερο παράπηγμα κοντά στην παραλία ήταν για τις ξαπλώστρες: 8 ευρώ το σετ. Δεν συμπεριλαμβάνεται φραπεδάκι για όσους καλόμαθαν από τις παραλίες τις Πρέβεζας.

Πάμε στην παραλία λοιπόν. Αν και δεν φυσούσε καθόλου είχε αυτά τα μεγάλα κύματα που έρχονται από μακριά χωρίς να κάνουν αισθητή την παρουσία τους μέσα στη θάλασσα (δεν αφρίζουν, είναι σαν κινούμενα βουνά) και σκάνε ακριβώς 2-3 μέτρα από την αμμουδιά. Αν πιάσεις τον παλμό τους στην είσοδο και την έξοδο από το νερό απολαμβάνεις το πιο υπέροχο κολύμπι με συνεχή διασκεδαστικά σκαμπανεβάσματα. Αυτά βέβαια για όσους κατέχουν το άθλημα αλλιώς μπορεί να καταλήξετε με τίποτα σπασμένα μέλη ας μην αναφέρουμε και τα χειρότερα. Προσοχή λοιπόν!

Τα νερά βαθαίνουν απότομα και η άμμος είναι αρκετά χοντρή και ξεκολλάει σχετικά εύκολα από το δέρμα. Τα νερά έχουν αυτό το υπέροχο ανοιχτογάλαζο χρώμα που έχουν όλες οι δυτικές ακτές της Λευκάδας και είναι υπέροχα για κολύμπι.

Γι' αυτούς που τους αρέσουν οι άγριες ομορφιές είναι μια παραλία που σίγουρα θα τους αρέσει. Αν κοιτάξουμε περισσότερο τον τομέα κολύμπι και πλάτσα πλούτσα στα κύματα, θα έλεγα ότι ο Γιαλός μου άρεσε περισσότερο και από τους Εγκρεμνούς και από το Πόρτο Κατσίκι γιατί στο σημείο που μπαίνεις στο νερό δεν έχει τα χοντρά βότσαλα που σε αναγκάζουν να χορεύεις ζεΙμπέκικο. Με τέτοιο κύμα μάλιστα θα ήταν και επικίνδυνο, ενώ εδώ ήταν σκέτη απόλαυση.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:

Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:

... ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Καβαλικευτά

Οι πληροφορίες σχετικά με τις παραλίες της Λευκάδας είναι παλιές και δεν πρόκειται να ανανεωθούν. Το site "Παραλίες της Ηπείρου" θα επικεντρώνεται στο εξής μόνο στις παραλίες της Ηπείρου. Οι σελίδες για τη Λευκάδα παραμένουν μόνο για "ιστορικούς" λόγους και γι' αυτό έχουν αφαιρεθεί από τα περιεχόμενα του site. 

Από τον Άγιο Νικήτα η απόσταση για τα Καβαλικευτά δεν είναι μεγάλη. 10 χλμ. και κάτι. Θα φανεί όμως μεγαλύτερη λόγω των πολλών στροφών και του στενού δρόμου από το χωριό (Καλαμίτσι) μέχρι την παραλία (4 χλμ.)

Κατεβαίνοντας από το Καλαμίτσι τον στενό ασφαλτοστρωμένο δρόμο, φτάνεις σε ένα σημείο όπου ο δρόμος χωρίζεται στα δύο. Και στις δύο κατευθύνσεις γράφει για παραλία και καντίνα. Αποφάσισα να πάρω πρώτα τον αριστερό δρόμο ο οποίος τελικά καταλήγει στην παραλία "Καβαλικευτά" ⊚

Η παραλία έχει κάτι το μοναδικό. Ακριβώς στο σημείο που σκάει το κύμα ή λίγο πιο μέσα, υπάρχουν πολλά διάσπαρτα μεγάλα βράχια που της δίνουν μια ιδιαίτερη όψη. Όταν η θάλασσα δεν έχει κύμα, το μέρος είναι πολύ ευχάριστο για κολύμπι γιατί σχηματίζονται μικρές πισίνες ανάμεσά τους, αλλά, όπως βλέπετε και στην πρώτη φωτογραφία, την ημέρα που πήγα το κύμα ήταν ψηλό και πολύ επικίνδυνο για παραλία με τέτοια μορφολογία. Κανένας δεν κολυμπούσε.
Στην παρακάτω όμως που είναι πιο πρόσφατη τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα.

Εδώ υπάρχει μία καντίνα και χώρος για να παρκάρουν αρκετά αυτοκίνητα. Αριστερά από αυτή τη μικρή και πανέμορφη παραλιούλα με τα βράχια, υπάρχει μία μεγαλύτερη που λέγεται Μεγάλη Πέτρα, αλλά δεν την επισκέφθηκα. Είπα να συνεχίσω την εξερεύνηση και αν δεν έβρισκα κάτι πιο αξιόλογο, να ξαναγυρνούσα.

Ανέβηκα λοιπόν ξανά μέχρι τη διασταύρωση και πήρα το δρόμο που οδηγεί στην καντίνα με την πράσινη πινακίδα αυτή τη φορά στην παραλία Αβάλι. 

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:

Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:

... ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Κάθισμα

Οι πληροφορίες σχετικά με τις παραλίες της Λευκάδας είναι παλιές και δεν πρόκειται να ανανεωθούν. Το site "Παραλίες της Ηπείρου" θα επικεντρώνεται στο εξής μόνο στις παραλίες της Ηπείρου. Οι σελίδες για τη Λευκάδα παραμένουν μόνο για "ιστορικούς" λόγους και γι' αυτό έχουν αφαιρεθεί από τα περιεχόμενα του site. 

    Η παραλία Κάθισμα ⊚ βρίσκεται πιο νότια του χωριού Άγιος Νικήτας (βορειοδυτικά στο νησί της Λευκάδας) αμέσως μετά από την παραλία Μύλος. Μπορείτε να πάτε εκεί με το αυτοκίνητο ακολουθώντας το δρόμο που οδηγεί νότια από τον Άγιο Νικήτα και μετά 2-3 χιλιόμετρα θα στρίψετε δεξιά ακολουθώντας τις πινακίδες.

    Το Κάθισμα ήταν παλιά, παραλία γυμνιστών (ανεπίσημη), αυτό ίσχυε μέχρι τα τέλη περίπου της δεκαετίας του 80 όπου τα μόνα "μαγαζιά" που υπήρχαν ήταν 1-2 καντίνες με ηλεκτρογεννήτριες και χαλικόδρομος για την πρόσβαση.
    Μετά πήγε το ηλεκτρικό, στη συνέχεια ο δρόμος έγινε άσφαλτος και τα οικήματα άρχισαν σιγά σιγά να ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο στο άλλοτε ερημικό τοπίο. Μετά από αυτό πλάκωσε το μεγάλο τσούρμο από Αγρίνιο και Ιωάννινα και στη συνέχεια από τα πιο απίθανα σημεία, οπότε οι λιγοστοί γυμνιστές κατάλαβαν ότι η άγρια φύση που λάτρευαν άρχισε να μεταλλάσσεται και ως εχθροί των μεταλλαγμένων την έκαναν με... ελαφρά πηδηματάκια.
    Η παραλία εκτός από το μεγάλο μήκος της έχει και αρκετό πλάτος, αν βάλετε στην εικόνα το βουνό πίσω της και τα βράχια που την κόβουν απότομα στις δυο άκρες της, μπορείτε εύκολα να καταλάβετε γιατί ονομάστηκε έτσι.

    Από άποψη θάλασσας είναι μια τυπική μεγάλη παραλία του Ιονίου: Από ψιλό βοτσαλάκι μέχρι χοντρή άμμο και με τα νερά να βαθαίνουν απότομα. Το χρώμα είναι κι εδώ αυτό το πανέμορφο ανοιχτογάλαζο που προσφέρουν συνήθως τα εδάφη με ασβεστολιθικά πετρώματα. Τις απογευματινές ώρες θα είναι περίπτωση να την πετύχετε χωρίς κύμα. Αρκετές φορές τα κύματα είναι τόσο μεγάλα που το καλύτερο που θα έχετε να κάνετε είναι να καθίσετε και να τα κοιτάζετε πώς σκάνε στην ακτή, για να μη σκάσει εσάς κανένα πάνω την άμμο, αν επιχειρήσετε να μπείτε. (έχουν σπάσει κάποια χέρια και πόδια κατά καιρούς).

Η παραλία είναι τόσο μεγάλη που μπορεί να προσφέρεται σε όλες τις ενδιάμεσες διαβαθμίσεiς από πολύβουη ως ερημική. Με λίγο ψάξιμο θα βρείτε τη "γωνιά" που σας εκφράζει.

    Το βουνό που βρίσκεται στην πλάτη της παραλίας έχει αρκετό υψόμετρο και υψώνεται σχετικά απότομο ώστε να αποτελεί ιδανική βάση για απογείωση αλεξιπτώτων πλαγιάς. Πραγματικά στην κορυφή του (στρίβοντας δεξιά από το δρόμο που ήρθατε λίγο πριν φτάσετε στον αυχένα) υπάρχει βάση απογείωσης των "παρα-πέντε" και στην παραλία υπάρχει και το σχετικό κλαμπ. Ο διάδρομος προσγείωσης είναι η φαρδιά παραλία και ίσως ξαφνιαστείτε κάποια στιγμή όταν εκεί που είστε αραχτοί στην ξαπλώστρα σας ακούσετε φωνές αρκετά πάνω από την ομπρέλα σας. Αν ανήκετε στους τολμηρούς, μπορείτε να επιχειρήσετε κι εσείς μια πτήση με τη βοήθεια συνοδού που θα βρείτε στο κλαμπ της παραλίας.

Οι αιωροπτεριστές και τα αλεξίπτωτα πλαγιάς είναι κάτι το καθημερινό εδώ πέρα. Απογείωση από τη βάση στο βουνό και προσγείωση στην παραλία.

   Από μαγαζιά, θα βρείτε αρκετά εστιατόρια, καφετέριες κτλ. Εμένα μου αρέσει να απολαμβάνω το φραπεδάκι μου στο πρώτο δεξιά μόλις ο δρόμος προσεγγίζει την παραλία. Έχει καλαμωτές για σκιά, είναι περιποιημένο με λογικές τιμές και διαθέτει πισίνα και ντους για τους λουόμενους.

    Τελευταία πάνω από την παραλία έχουν γίνει και αρκετά κτίσματα με ενοικιαζόμενα δωμάτια ή ξενοδοχεία. Μιας και οι τιμές έχουν ανεβεί αρκετά τελευταία, όταν πρόκειται να μείνω για μέρες, προτιμώ πιο φτηνούς οικισμούς που απέχουν κάπως από την παραλία όπως το χωριό Τσουκαλάδες πριν από τον Άγιο Νικήτα το οποίο χρησιμοποιώ ως ορμητήριο για τις παραλίες της περιοχής.

Η παραλία πάντως κάθε φορά που την επισκέπτομαι την βλέπω να έχει διαφορές από την προηγούμενη. Άλλοτε σε κάποια σημεία δημιουργείται ένα μεγάλο "σκαλί" προς τη θάλασσα και άλλοτε είναι ισοπεδωμένη. Το πώς θα τη βρεις την επόμενη χρονιά αποτελεί ένα στοιχείο έκπληξης.
Οι ομπρέλες κάθε χρόνο γίνονται περισσότερες αλλά όσες και να γίνουν, τέτοια εποχή όλες γεμίζουν.

Αυτό που δε φτάνει σίγουρα είναι οι θέσεις στάθμευσης, παρά το μεγάλο μήκος και το πλάτος της παραλίας και τα διαμορφωμένα πάρκινγκ, όταν αυτοί οι χώροι κορεστούν, τα αυτοκίνητα φτάνουν να σταθμεύουν κατά μήκος του δρόμου όπου βρουν, δημιουργώντας πολλές φορές φοβερά μποτιλιαρίσματα.

Γύρω στις 11:00 το πρωί δεν είχε καταληφθεί ούτε το 1/3 των θέσεων στάθμευσης. Κατά το απογευματάκι όμως η εικόνα είναι περίπου η παραπάνω.

Η εξερεύνηση και ο φωτογραφικός περίπατος αρχίζουν συνήθως μόλις φτάσω γιατί μετά το μπάνιο η ενέργεια αρχίζει να μειώνεται και προτιμάω το αραλίκι κάτω από την ομπρέλα. Κατευθύνομαι λοιπόν στην άλλη άκρη της παραλίας όπου υπάρχει ένα τεράστιο εστιατόριο. Οι σκάλες του οδηγούν στην παραλία χωρίς να παρεμβάλλεται ο δρόμος ανάμεσά τους γιατί ο δρόμος τελειώνει ακριβώς έξω από την είσοδό του.

Πολλές παραλίες έχουν τις ιδιαίτερες γωνιές τους. Αυτήν εδώ την ξέρω από πάρα πολύ παλιά αλλά είχα χρόνια να την επισκεφτώ. Πίσω λοιπόν από τα πρώτα βράχια που πλησιάζουν τη θάλασσα, στη δεξιά γωνιά, υπάρχει ένα πιο μικρό τμήμα κάπως αποκομμένο από την πολυκοσμία της υπόλοιπης παραλίας που προσφέρεται περισσότερο για πιο πριβέ καταστάσεις.

Λίγο πιο πέρα αρχίζουν τα θεόρατα βράχια που φτάνουν μέχρι μέσα στη θάλασσα. Η θέα πάνω από τα βράχια είναι πολύ όμορφη προσφέροντας μια διαφορετική οπτική γωνία της τεράστιας παραλίας, όπως βλέπετε στην παραπάνω εικόνα.

Συνέχισα όμως για λίγο ακόμη. Ήθελα να φτάσω στο πιο πίσω σημείο όπου το κύμα σκάει με δύναμη. Εδώ πραγματικά νιώθεις τη δύναμη του νερού και γίνεται εμφανές ότι η αναμέτρηση του βράχου με το κύμα βγάζει πάντα νικητή το δεύτερο. Ο υπόκωφος ήχος που δημιουργούνταν από το χτύπημα του νερού κάτω από τη σκαμμένη πέτρα δε θα μπορούσε να παραχθεί ούτε με το πιο σούπερ σαμπγούφερ και σε κάνει να αισθάνεσαι δέος!

Αν και το κύμα σήμερα ήταν μέτριο, το να κολυμπήσεις σ' αυτή την περιοχή των βράχων το θεωρώ σκέτη αυτοκτονία. Κανένας δεν το έκανε σήμερα. Αλλά και κάποτε που το κάναμε εμείς με την παρέα μου, η μορφολογία της ακτής ήταν διαφορετική και πιο φιλική για τέτοιες επιχειρήσεις, καμία σχέση με τη σημερινή. Η ακτή αλλάζει εδώ με τα χρόνια γιατί εκτός από το κύμα, υπάρχουν και οι σεισμοί.

Πίσω στην παραλία για το μπανάκι και το αραλίκι στην ξαπλώστρα. Μετά το μπανάκι όμως ήρθε η ώρα για φραπεδάκι. Αυτή τη φορά είπαμε να επιλέξουμε το "Κόπλα". Εδώ τα πράγματα ήταν κοντά στα γούστα μας. Νορμάλ ένταση στη μουσική, ξύλινο δάπεδο σε πολλά σημεία, μεγάλη πισίνα, μπόλικα δέντρα και φυτά, γενικά μια ζεστή ατμόσφαιρα, αλλά συγκεντρώνει και τον περισσότερο κόσμο.

Οι τιμές τουριστικές βέβαια. Το μιλκσέικ βανίλια ήταν τέλειο αλλά και ο φραπές δεν πήγαινε πίσω. Πίσω από το μαγαζί υπάρχουν ντους και καθαρές τουαλέτες πλήρως λειτουργικές. Φαντάζομαι ότι οι τουαλέτες αυτών των μαγαζιών εξυπηρετούν πολύ κόσμο από την παραλία - οι οποίοι δεν είναι σίγουρα και πελάτες τους - γιατί δεν είδα να υπάρχουν κάπου δημοτικές τουαλέτες. Το να δέχονται όλον αυτόν τον κόσμο αδιαμαρτύρητα, να τις διατηρούν καθαρές και να υπάρχει ακόμα και χαρτί για τα χέρια, δείχνει σωστό επαγγελματία και πολύ ευχαρίστως να του πληρώσω κάτι παραπάνω για τον φραπέ μόνο και μόνο γι' αυτό.

Επιβίβαση λοιπόν στο αυτοκίνητο για την επιστροφή στο ορμητήριό μας (Τσουκαλάδες) αλλά η ώρα είναι σχεδόν 15:30, όλα τα πάρκινγκ ήταν γεμάτα και στο δρόμο, ακριβώς στο σημείο που φτάνει στην παραλία, γίνεται το έλα να δεις από το μποτιλιάρισμα. Μας πήρε σχεδόν είκοσι λεπτά για να ξεμπλοκάρουμε γιατί κάποιοι σε μια στροφή πιο πάνω είχαν σταθμεύσει το αυτοκίνητό τους στο δρόμο με τη λογική του "Εμείς να κάνουμε τη δουλειά μας και άσε τους άλλους να κουρεύονται". Αστυνομία δεν είδα πουθενά παρά το κομφούζιο που γινόταν (και από ότι μου είπαν είναι καθημερινότητα). Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε αυτό. Είναι ο κανόνας. Ο δρόμος, τουλάχιστον στο τελευταίο χιλιόμετρο, χρειάζεται οπωσδήποτε διαπλάτυνση αλλιώς δε βλέπω να αλλάζει η κατάσταση.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:

Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:

... ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Μύλος

Οι πληροφορίες σχετικά με τις παραλίες της Λευκάδας είναι παλιές και δεν πρόκειται να ανανεωθούν. Το site "Παραλίες της Ηπείρου" θα επικεντρώνεται στο εξής μόνο στις παραλίες της Ηπείρου. Οι σελίδες για τη Λευκάδα παραμένουν μόνο για "ιστορικούς" λόγους και γι' αυτό έχουν αφαιρεθεί από τα περιεχόμενα του site. 

    Ας πάμε όμως τώρα στην "κρυφή" παραλία του Άγιου Νικήτα, το "Μύλο". ⊚ Η παραλία αυτή βρίσκεται αριστερά (νότια) της παραλίας του χωριού και τη λέω "κρυφή" γιατί δεν είναι εύκολο να την ανακαλύψετε στην τύχη. Δεν υπάρχει δρόμος για αυτοκίνητα και οι μόνοι τρόποι να την προσεγγίσετε είναι περπατώντας ή με καραβάκι. Αυτό ακριβώς, μαζί με τη φυσική ομορφιά της είναι όμως και τα στοιχεία που την κάνουν ξεχωριστή και μια από τις πιο αγαπημένες μου.

Στο βάθος φαίνεται και ο παλιός ανεμόμυλος που έδωσε και το όνομά του στην παραλία. Από εκεί έρχεται το μονοπάτι που ξεκινάει μέσα από την παραλία του χωριού.

    Η παραλία έχει ψιλό βοτσαλάκι και η θάλασσα βαθαίνει απότομα. Αν έρθετε με το καραβάκι, υπάρχει περίπτωση να βουτήξετε μέχρι τη μέση στο νερό (ιδίως αν έχει κύμα). Κοιτάξτε να προφυλάξετε κινητά και άλλα ευαίσθητα αντικείμενα. Τα νερά είναι υπέροχα όπως και το τοπίο παρά την αγριάδα του. Δεν υπάρχει κανένα κατάστημα, ούτε καν' καντίνα και θα πρέπει να προνοήσετε για τις προμήθειές σας, ιδίως σε νερό.

    Πίσω σας, σε αρκετή απόσταση βρίσκεται η απότομη ακτή από ψηλά βράχια. Μου έχουν πει ότι έρχεται και μονοπάτι από το εσωτερικό του χωριού (που βρίσκεται πίσω από το βράχο) αλλά δεν το έχω δοκιμάσει. Ούτε και το άλλο που ξεκινάει από την παραλία του χωριού έχω δοκιμάσει. Έκανα μια απόπειρα αλλά ήταν μεσημέρι με τον ήλιο να χτυπάει κατακούτελα και μετά από μερικά μέτρα διαπίστωσα ότι η απόσταση αν και περίπου 400 μ. δεν ήταν αμελητέα και προτίμησα το καραβάκι.

Από το Google Earth φαίνεται ότι υπάρχει και ένας αυτοκινητόδρομος που πάει ακριβώς πάνω από την παραλία του Μύλου, σε κάποια κτίσματα. Δεν ξέρω όμως αν είναι σπίτια ή ενοικιαζόμενα δωμάτια.

Τα "νώτα" της παραλίας του μύλου. Ψηλά γκρίζα βράχια που σας απομονώνουν από το υπόλοιπο περιβάλλον χαρίζοντας μια αίσθηση ευχάριστης μοναξιάς.

Ελπίζω κάποιοι που πήγαν πρόσφατα ή έχουν περισσότερες πληροφορίες, να μας ενημερώσουν αν άλλαξε κάτι σχετικά με την πρόσβαση, γιατί κάτι άλλο δεν περιμένω να αλλάξει εύκολα εκεί.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:

Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:

... ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Άγιος Νικήτας

Οι πληροφορίες σχετικά με τις παραλίες της Λευκάδας είναι παλιές και δεν πρόκειται να ανανεωθούν. Το site "Παραλίες της Ηπείρου" θα επικεντρώνεται στο εξής μόνο στις παραλίες της Ηπείρου. Οι σελίδες για τη Λευκάδα παραμένουν μόνο για "ιστορικούς" λόγους και γι' αυτό έχουν αφαιρεθεί από τα περιεχόμενα του site. 

    Ο Άγιος Νικήτας ⊚ είναι ένα μικρό παραλιακό χωριό στα δυτικά της Λευκάδας (από την ανοιχτή μεριά του Ιονίου). Σήμερα είναι πια ένα τουριστικό χωριό με αρκετά καταστήματα αλλά και πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια.

    Η είσοδος των αυτοκινήτων στο χωριό απαγορεύεται. Θα τα αφήσετε στο ανώμαλο δημοτικό πάρκινγκ πού βρίσκεται ανάμεσα στις ελιές, δίπλα στο δρόμο στην κορυφή του χωριού και θα κατεβείτε με τα πόδια τον ελαφρά κατηφορικό πεζόδρομο που οδηγεί στην παραλία ανάμεσα από καταστήματα και εστιατόρια. Η διαδρομή δεν είναι μεγάλη και είναι αρκετά ευχάριστη. Αρκετά σπίτια διατηρούν κάποια παραδοσιακά χαρακτηριστικά ώστε το χωριό να μη δείχνει αυτό το στιλ του βιομηχανοποιημένου τουριστικού θέρετρου. Σχεδόν το σύνολο των επιχειρήσεων είναι οικογενειακού χαρακτήρα και όχι βιομηχανοποιημένου εταιρικού προφίλ.

    Ο πεζόδρομος είναι αδιέξοδο και σταματάει ακριβώς μπροστά στη μικρή παραλία - λιμανάκι (για μικρά σκάφη) του χωριού. Όταν πήγα για πρώτη φορά, αυτό ήταν που μου έκανε και τη μεγαλύτερη εντύπωση.  Η ομορφιά της μικρής παραλίας με τα βραχάκια της αριστερά και το χρώμα των νερών που, ανάλογα με τον καιρό, παίζει ανάμεσα σε ανοιχτό γαλάζιο και απαλό τουρκουάζ.

   Εδώ είναι το τέλος του πεζόδρομου. Μπροστά σας η θάλασσα με τα όμορφα χρώματα. Η παραπάνω εικόνα είναι από παλιότερη λήψη, αλλά το μόνο που έχει αλλάξει είναι τα ονόματα των καταστημάτων, τα τραπεζοκαθίσματα και ίσως και το χρώμα τους σε μερικά. 

    Η παραλία δεν υπερβαίνει τα 100 μέτρα και στο αριστερό της μέρος βρίσκεται υπερυψωμένη η απότομη ακτή με τα βράχια από κάτω η οποία τις πρωινές ώρες προσφέρει σκιά στους λουόμενους που δε θα αναγκαστούν να στήσουν την ομπρέλα τους γι' αυτό. Τα νερά όπως ειπώθηκε είναι διάφανα με υπέροχο χρώμα και βαθαίνουν σε λίγα μέτρα απόσταση από την ακτή αλλά σχετικά ομαλά. Τα βραχάκια προσφέρονται και για μικρές βουτιές (με προσοχή πάντα).

    Από εδώ ξεκινάει ένα μικρό μονοπάτι που η αρχή του φαίνεται στο βάθος αριστερά, εκεί που τελειώνουν τα βράχια, το οποίο μετά από αρκετά κουραστική πορεία θα σας βγάλει στην "κρυφή" παραλία του Αγίου Νικήτα, στο Μύλο. Για τους "Κολοκοτρωναίους" που "καβάλα παν' στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε" υπάρχει και το καραβάκι που ξεκινάει από την παραλία και σας πάει ξεκούραστα στο Μύλο.

    Πίσω σας, τώρα, (για την παραλία του χωριού μιλάμε ακόμα) υπάρχει εστιατόριο και καφέ-μπαρ. Στα δεξιά της το υπερυψωμένο παλιό οίκημα είναι επίσης καφέ-μπαρ και από το μπαλκόνι του προσφέρει ωραία θέα σε όλη την παραλία που βρίσκεται από κάτω και αριστερά του.

Το δεξί μέρος της παραλίας με την καφετέρια στο βάθος.

    Για φαγητό προτίμησα το εστιατόριο που βρίσκεται στα δεξιά από το σημείο που κάθεται ο φωτογράφος στη δεύτερη φωτογραφία (λίγο πριν φτάσετε στην παραλία). Συνηθίζω να προτιμώ τα εστιατόρια που βρίσκονται πιο κοντά στο στιλ του παραδοσιακού μαγέρικου, που μπορείς να βλέπεις τα φαγητά που θέλεις να παραγγείλεις. Μερικές φορές από την όψη μπορείς να καταλάβεις αρκετά πράγματα, αντίθετα ένα όνομα και μια τιμή στον κατάλογο είναι λίγο... "γουρούνι στο σακί". Η πρακτική αυτή σπάνια με οδήγησε σε κακοτοπιές ως τώρα, όπως και αυτή τη φορά. Κανένα παράπονο και οι τιμές ήταν λογικές.
=============

   Ξανά λοιπόν στον Άγιο Νικήτα, αρκετά χρόνια αργότερα.
   Την προηγούμενη φορά που είχα πάει, μια βδομάδα μετά το τέλος των διακοπών μου εκεί, έγινε σεισμός με σοβαρές κατολισθήσεις που είχαν κλείσει το δρόμο προς το χωριό για αρκετές μέρες.
   Μετά από αυτό, οι Λευκαδίτες αποφάσισαν φαίνεται να πάρουν πιο σοβαρά μέτρα για την αποφυγή τέτοιων καταστάσεων. Στο επικίνδυνο σημείο λοιπόν (2 χλμ. πριν το χωριό και πάνω από την παραλία Πευκούλια) έφτιαξαν ένα ψηλό τοιχίο από μπετόν και φρόντισαν μάλιστα να το υψώσουν ακόμα πιο πολύ με ισχυρά πλέγματα που αναχαιτίζουν τις πέτρες των κατολισθήσεων ώστε να μην φτάσουν στο δρόμο. Το προστατευτικό αυτό τείχος ξεπερνάει το 1,5 χιλιόμετρο σε μήκος και σε κάποια σημεία φτάνει τα 4 μ. ύψος (χώρια το πλέγμα). Δεν είναι και λίγο!

Με τη φύση δεν μπορείς να τα βάλεις βέβαια αλλά η όλη κατασκευή θα μειώσει σίγουρα πάρα πολύ τις απώλειες στον επόμενο σεισμό που σίγουρα θα υπάρξει γιατί η περιοχή ανήκει σε αυτές με δείκτη υψηλή σεισμικότητας. Μπράβο τους γι' αυτό.
Με την ευκαιρία ο δρόμος στρώθηκε με φρέσκο ασφαλτοτάπητα και φάρδυνε κιόλας. Σε αυτό το σημείο υπάρχει και ένα πλάτωμα για να απολαύσετε τη θέα του Ιονίου από ψηλά με τον Άγιο Νικήτα στο βάθος.

Η επιφάνεια του τοιχίου προσφέρεται για έναν διαγωνισμό γκράφιτι που θα μπορούσε να αποτελέσει και πολιτιστικό γεγονός για την περιοχή. Στην Κέρκυρα το κάνουν συχνά και από ό,τι άκουγα στην τηλεόραση, με αρκετά μεγάλη επιτυχία. Ίσως είναι μια πρόταση που ο δήμαρχος θα μπορούσε να εξετάσει. Το μπετονένιο τοιχίο δεν είναι και ό,τι καλύτερο από πλευράς αισθητικής όπως και τα όποια συνθήματα γράφονται πάνω του. Σε αυτό πιστεύω ότι συμφωνούμε όλοι.

Τέρμα με τα αντισεισμικά έργα λοιπόν και συνεχίζουμε για το χωριό.Προσπερνάμε δεξιά μας την παραλία Πευκούλια και φτάνουμε στο χωριό. Το σημείο που αρχίζει ο πεζόδρομος που οδηγεί μέσα στο χωριό και τη μικρή παραλία του, θα το βρείτε εύκολα μόλις αντικρίσετε την παρακάτω πινακίδα στα δεξιά σας:

Ακριβώς απέναντί της βρίσκεται το δημοτικό πάρκινγκ (δωρεάν). Η κατάσταση εδώ έχει βελτιωθεί σε σύγκριση με παλιότερα. Το έδαφος δε θυμίζει πια πίστα μοτοκρός, έχει μάλιστα τα κύρια σημεία του ασφαλτοστρωμένα. Κάποια σημεία μόνο είναι κάπως δύσκολα αλλά όταν στον Άγιο Νικήτα γίνεται πατείς με πατώ σε. Ακόμα και στα δέντρα να τα κρεμούσαν τα αυτοκίνητα, οι περισσότεροι θα ήταν ευχαριστημένοι, οπότε οι θέσεις σε πίστα για ψευδοεντούρο (κατά τόπους) είναι σούπερ ευκαιρία.

Κατεβαίνουμε λοιπόν τον πλακόστρωτο πεζόδρομο με τα πλατώματα - πλατειούλες σε ένα - δυο σημεία κοντά στην κορυφή, στη συνέχεια στενεύει και τα μαγαζιά γίνονται περισσότερα.

Για μπάνιο δεν πήγαμε, γιατί - ξέχασα να σας πω - ήταν μέρα με πολύ κύμα και δεν προσφερόταν για τέτοια πράγματα. Έτσι λοιπόν κάναμε απλά μια επίσκεψη για -εκ νέου- γνωριμία και καφεδάκι.

Η παραλία δεν άλλαξε σχεδόν καθόλου, μόνο που αυτή τη φορά το κύμα έφτανε ως τον τοίχο. Δεν ξέρω αν πρέπει να κάνω μια διόρθωση σχετικά με αυτά που είχα γράψει στην πρώτη μου επίσκεψη: Είχα γράψει ότι τις πρωινές ώρες η παραλία έχει σκιά αλλά τώρα που πήγα απόγευμα, παρατήρησα ότι η σκιά πέφτει το απόγευμα και στο τέλος ο ήλιος κρύβεται πίσω από το βουναλάκι που βρίσκεται αριστερά της. Υπάρχει πιθανότητα να ισχύουν και τα δύο γιατί βουνά υπάρχουν και στις πλάτες της παραλίας. Τέλος πάντων, το απόγευμα έχει σκιά σίγουρα. Για το πρωί θα σας πω την επόμενη φορά ή θα μου πείτε εσείς. Πάμε για καφέ τώρα.

Το Captain's Corner, που βρισκόταν αριστερά, ήταν τίγκα στον κόσμο και μερικοί όρθιοι καραδοκούσαν για τραπέζι (εκτείνεται και πίσω από τη γωνία που βλέπετε στη φωτογραφία παρακάτω). Το ίδιο και το Barbarossa, το υπερυψωμένο στα δεξιά της παραλίας. Το μόνο κενό τραπέζι που βρήκα εκείνη την ώρα ήταν στο Self service απέναντι από το Captain's Corner, οπότε την άραξα εκεί σε ένα από τα 4 τραπεζάκια που έχει πάνω στον πεζόδρομο. Η παγωμένη σοκολάτα ήταν καταπληκτική και, παρά το όνομα, σερβιριστήκαμε κανονικά και όχι "self".

Η σύγκριση με την προηγούμενη επίσκεψή μου παλιότερα, έδειξε ότι η περιοχή έχει αναπτυχθεί κι άλλο, έχουν βελτιωθεί οι δρόμοι και ο κόσμος είναι ακόμα περισσότερος. Συμπέρασμα: Από εδώ και πέρα θα αποφύγω την περιοχή τον Αύγουστο. Θα το έκανα και την τελευταία φορά που την επισκέφτηκα, αλλά δεν μου βγήκε να πάω νωρίτερα και υποψιάζομαι ότι το ίδιο συμβαίνει και στους περισσότερους, γι' αυτό καταλήγουμε σ' αυτό το στριμωξίδι τελικά.

Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:

Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:

... ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ