Επιτέλους ο δήμος Πάργας έδωσε σημασία και σε αυτές τις παραλίες και ήδη από την εθνική οδό Πρέβεζας - Ηγουμενίτσας, στο τέρμα της μεγάλης κατηφόρας πριν βγείτε στον κάμπο της περιοχής της Αμμουδιάς, υπάρχει πινακίδα με τα ονόματα των παραλιών. Αν και η θάλασσα είναι αριστερά σας, εσείς θα στρίψετε δεξιά, όπως δείχνουν οι πινακίδες, και αρκετά πιο πέρα θα περάσετε κάτω από την εθνική για να κατευθυνθείτε προς τις παραλίες Όρμος Οδυσσέα, Αλωνάκι και βέβαια την Σκάλα ⊚ που θα ασχοληθούμε σ' αυτό εδώ το άρθρο. Πινακίδες θα συναντήσετε και πιο πέρα ξανά, οπότε δύσκολα θα χαθείτε.
Η άσφαλτος φτάνει μέχρι σχεδόν 200 μέτρα πριν το "πάρκινγκ" το οποίο είναι ένα ξέφωτο ανάμεσα στα δέντρα, πάνω από την παραλία και χωράει αρκετά αυτοκίνητα. Τα λίγα αυτά μέτρα χωματόδρομου είναι πολύ ομαλά αλλά και σκεπασμένα με καφέ "αλευρόσκονη".
Στην άκρη του ξέφωτου υπάρχει και καντίνα. Αν δεν είστε εφοδιασμένοι με νερό, καφέδες κτλ. εδώ είναι η τελευταία σας ευκαιρία για προμήθειες, γιατί στην παραλία δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αν θέλετε να να θαυμάσετε την παραλία από ψηλά, πριν αρχίσετε την κάθοδο, το δεξί μέρος της "βεράντας" της καντίνας είναι το καλύτερο σημείο.
Όπως βλέπετε η παραλία είναι αρκετά μέτρα πιο κάτω και από εδώ φαίνεται πολύ όμορφη. Απολαυστικό μέρος για ένα καφεδάκι με θέα, αν εξαιρέσω τη μουσική που και δεν ήταν του γούστου μου (από αυτά τα ελληνικά "λαϊκο-ποπ" που ζουν 2-3 χρόνια) αλλά ήταν και αρκετά δυνατή για τις γαλήνιες στιγμές που προσφέρει το τοπίο.
Πιο δεξιά ακόμα από την καντίνα υπάρχει μονοπατάκι που καταλήγει σε μια απότομη σκάλα με 35 περίπου σκαλοπάτια που σας κατεβάζουν στην παραλία. Τώρα λοιπόν καταλάβατε γιατί η παραλία αυτή ονομάζεται "Σκάλα".
Μια άποψη ακόμα από τα τελευταία σκαλοπάτια και...
...φτάσαμε. Ηρεμία και γαλήνη! Γκρίζα ψιλή άμμος, αυτή που κολλάει πάνω στο δέρμα, ομαλός βυθός, ρηχά νερά και μερικά ξεραμένα φύκια ανακατεμένα με ξερά φύλλα δέντρων στο πίσω μέρος της παραλίας που δεν ενοχλούν κανέναν.
Πιο μέσα στη θάλασσα είναι συνηθισμένο φαινόμενο εδώ να δείτε κάποια αραγμένα ιστιοφόρα και άλλα πλοιάρια. Φαίνεται ότι είναι αγαπημένος προορισμός για τους ιδιοκτήτες σκαφών οι οποίοι έρχονται εδώ για το όμορφο φυσικό περιβάλλον και για κολύμπι.
Το μήκος της παραλίας δεν ξεπερνάει τα 100 μέτρα, ενώ το πλάτος της είναι όσο χρειάζεται ώστε να μην απέχει πάρα πολύ από την απότομη κατάφυτη πλαγιά που υψώνεται στην πλάτη της.
Το κοινό εδώ πέρα είναι ποικίλο. Από φυσιολάτρες και παρέες νεαρών μέχρι οικογένειες με παιδάκια, μιας και τα νερά είναι ρηχά και ζεστά σε αρκετή απόσταση από εκεί που σκάει το κύμα.
Αν η έλλειψη υποδομών δεν αποτελεί πρόβλημα για σας και σας αρέσει η φύση και οι ήσυχες καταστάσεις, τότε σίγουρα αξίζει μια επίσκεψη.
Στο παρακάτω βίντεο αναγκάστηκα να αλλάξω τη μουσική που ακουγόταν από τα ηχεία της καντίνας γιατί αλλιώς το Youtube το απέκλειε λόγω πνευματικών δικαιωμάτων! Η μουσική δεν ακούγεται στην παραλία βέβαια, γιατί είναι αρκετή η απόσταση.
Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:
Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:
Ο δήμος Φαναρίου δεν υπάρχει πια, μιας και μετά την Καλλικρατική συγχώνευση αποτελεί δημοτική ενότητα του δήμου Πάργας. Μπορεί όμως ακόμα να δίνει την προσωνυμία "Αλωνάκι Φαναρίου" ⊚ στην παραλία, ώστε να ξεχωρίζει από την άλλη παραλία "Αλωνάκι Πρέβεζας" πολύ πιο νότια, για την οποία μπορείτε να διαβάσετε σε ξεχωριστό άρθρο.
Για να πάτε στο Αλωνάκι, αρκεί να ακολουθήσετε τις πινακίδες που αρχίζουν κιόλας από την εθνική οδό Πρέβεζας - Ηγουμενίτσας. Μέχρι ενός σημείου η διαδρομή είναι ίδια με αυτήν για τις παραλίες Σκάλα και Όρμος του Οδυσσέα αλλά, πριν φτάσετε σ' αυτές, μια πινακίδα θα σας καθοδηγήσει να στρίψετε αριστερά.
Η άσφαλτος φτάνει μέχρι το μεγάλο πλάτωμα που υπάρχει στο πευκόδασος πάνω από την παραλία. Εκεί θα βρείτε σίγουρα χώρο για παρκάρισμα, γιατί το πλάτωμα είναι τεράστιο για τα δεδομένα της παραλίας. Αν δεν βρείτε εκεί θέση, πράγμα απίθανο, τότε μάλλον δε θα χωρέσετε και στην παραλία.
Η παραλία βρίσκεται αρκετά μέτρα πιο κάτω από το πλάτωμα του πάρκινγκ και μπορείτε να την θαυμάσετε κιόλας από την άκρη του πλατώματος.
Για την πρόσβαση εκεί, μέχρι τα μισά της διαδρομής έχετε δύο επιλογές: Δεξιά κατηφορικό δρομάκι και αριστερά σκάλες.
Οι σκάλες, είναι από αυτές που συναντάμε συχνά σε κατηφορικά μονοπάτια: Μια κατασκευή που χρησιμοποιεί σανίδες ή κορμούς δέντρων για να συγκρατούν το έδαφος σε κάθε σκαλί. Πολύ καλή λύση και οικολογική θα έλεγα, μόνο που χρειάζεται συχνά συντήρηση, κι εδώ, στην αρχή της σκάλας τουλάχιστον, φαίνεται ότι έχει καιρό να γίνει. Φαίνεται ότι αυτό το τμήμα της σκάλας εγκαταλείπεται σιγά σιγά δίνοντας την προτεραιότητα στο δρομάκι, γιατί παρακάτω η σκάλα δείχνει καλύτερα συντηρημένη, όπως βλέπετε στη δεξιά εικόνα παρακάτω.
Στα ενδιάμεσα της διαδρομής το δρομάκι και η σκάλα συναντιούνται, και από εκεί και κάτω συνεχίζουν μαζί σαν μονοπάτι με φαρδιά σκαλοπάτια. Αν έχετε ελαφριά μοτοσυκλέτα, μπορείτε να τη φέρετε μέχρι και αυτό το σημείο, κι αυτό απλά για να την νιώθετε πιο κοντά σας, όχι για να γλιτώσετε ποδαρόδρομο, γιατί απόσταση από το πλάτωμα είναι μόνο μερικά βήματα.
Στο σημείο της συνάντησης υπάρχει μια καντίνα με τραπεζάκια απ' έξω σε έναν χώρο που έχει διαμορφωθεί σαν "βεράντα" με θέα την παραλία από κάτω. Η σκιά των δέντρων, το όμορφο τοπίο και η ωραία θέα προς την παραλία και τη θάλασσα, κάνουν τα τραπεζάκια της καντίνας μια πολύ καλή επιλογή για να απολαύσει κανείς το καφεδάκι του.
Όπου και να συναντήσετε φωτογραφίες από αυτή την παραλία, θα την αναγνωρίσετε αμέσως από το "σήμα κατατεθέν" της που είναι ο βράχος στην "μπούκα" της, δηλαδή στο σημείο που αρχίζει η θάλασσα να μπαίνει στη στεριά για να σχηματίσει τον όρμο που την φιλοξενεί.
Η παραλία, αν και αμμώδης, έχει αρκετές πέτρες κατά την είσοδο στο νερό αλλά και πιο μέσα. Υπάρχουν όμως και πιο καθαρά σημεία και "διάδρομοι" ανάμεσά τους, οπότε σίγουρα μπορείτε να κολυμπήσετε άνετα. Το μήκος της ίσα που ξεπερνάει τα 150 μέτρα, έχει νότιο προσανατολισμό και βαθαίνει ομαλά, οπότε είναι καλό "καταφύγιο" για τις μέρες που φυσούν βόρειοι ή δυτικοί άνεμοι.
Η άμμος είναι ψηλή. Ομπρέλες και ξαπλώστρες δεν προσφέρονται εδώ, αλλά υπάρχει ντους και καμπίνα για να αλλάξετε το μαγιό σας. Για νερό και καφεδάκι δεν υπάρχει πρόβλημα γιατί η καντίνα είναι μόνο μερικά σκαλιά πιο πάνω από την αμμουδιά.
Δεν νομίζω όμως ότι θα 'ρθετε εδώ μόνο για το κολύμπι, αλλά περισσότερο για το φυσικό τοπίο με τα πεύκα και τη σκιά τους και την άγρια ομορφιά της παραλίας.
Ένα σύντομο βιντεάκι από την παραλία:
κι ακόμα ένα από ψηλά. Τα εύσημα στο Amazing drone Flights Greece.
Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:
Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:
Για να βρείτε την παραλία Όρμος του Οδυσσέα⊚ , ακολουθήστε τις οδηγίες για τη διαδρομή που αναφέρονται στην παραλία "Σκάλα". Θα προσπεράσετε τη διασταύρωση για τη σκάλα και θα συνεχίσετε ευθεία. Ο δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος εκτός από το τελευταίο μισό χιλιόμετρο περίπου που είναι ομαλός χωματόδρομος. Οδική πρόσβαση υπάρχει και μέσα από το χωριό Βαλανιδόραχη, αλλά είναι κάπως πιο μπερδεμένη.
Η παραλία είναι γνωστή ακόμα σε αρκετούς και με το παλιό της όνομα "Κερέντζα", το οποίο λόγω της ενετικής καταγωγής του εγκαταλείφθηκε σιγά σιγά και τώρα κυριαρχεί το ελληνικό όνομα "Όρμος του Οδυσσέα". Το όνομα θα πρέπει βέβαια να έχει και μια αιτιολογημένη βάση: Από ό,τι λένε, η περιγραφή του Ομήρου στην Οδύσσεια "δείχνει" αυτόν εδώ τον όρμο και εξιστορεί ότι εδώ αποβιβάστηκε κάποια στιγμή ο Οδυσσέας. Οι πληροφορίες όμως είναι συγκεχυμένες, από ό,τι διαπίστωσα, γιατί άλλοι υποστηρίζουν ότι η ιστορία αυτή αναφέρεται στον όρμο της Αμμουδιάς, λίγο πιο βόρεια. Δύσκολο να βγει συμπέρασμα γιατί και οι δύο όρμοι είναι ρηχοί και αμμώδεις με ποτάμι να εκβάλλει δίπλα τους. Το όνομα πάντως είναι "τραβηχτικό" για τους τουρίστες.
Εκεί που τελειώνει ο δρόμος υπάρχει μία καντίνα. Είναι και η μοναδική αυτή τη στιγμή σε ολόκληρη την παραλία.
Από το στέγαστρο της καντίνας έχετε και θέα προς την παραλία.
Εκτός από την καντίνα όμως υπάρχει και ένα ταβερνάκι στα δεξιά της, εκεί που θα δείτε μια συστάδα ψηλών δέντρων σε μικρή απόσταση από την παραλία. Δυστυχώς δεν είχα τον χρόνο να το εξερευνήσω. Για να το επισκεφθείτε, θα πρέπει να στρίψετε δεξιά λίγο πριν τερματίσει ο δρόμος. Βέβαια, αν παρκάρετε κοντά στην καντίνα, μπορείτε να περάσετε και με τα πόδια τη μικρή σανιδένια γέφυρα, πάνω από το ποταμάκι που εκβάλλει στην παραλία.
Επισκέφθηκα την παραλία ακολουθώντας τον δρόμο για τη "Σκάλα", οπότε κατέληξα στο αριστερό τμήμα της με την καντίνα. Για να πάω στο δεξί τμήμα της παραλίας, χρειάστηκε να γυρίσω περίπου 400 μ. πίσω, να περάσω ένα τσιμεντένιο γεφυράκι για αυτοκίνητα και στη συνέχεια να κάνω το ημικύκλιο ως την άκρη της παραλίας.
Η παραλία αυτή εδώ είναι ο παράδεισος του ελεύθερου κατασκηνωτή! Εδώ θα βρείτε σκηνές και τροχόσπιτα ή αυτοκινούμενα σε όλο το μήκος της παραλίας. Στο δεξί μέρος ίσως λίγο περισσότερα.
Τη στιγμή που τραβούσα φωτογραφίες από την παραλία, τυχαία άκουσα έναν διάλογο (μιλούσαν και δυνατά) μεταξύ Ελλήνων για τον διαπληκτισμό που είχε ένας από αυτούς με κάποιον άλλον κατασκηνωτή με τροχόσπιτο, ο οποίος, πιθανώς λόγω του ότι ερχόταν εκεί κάθε χρόνο, θεωρούσε ότι "του είχαν πιάσει τη θέση" και ζητούσε από τον άλλον να την εγκαταλείψει! Το αστείο είναι ότι, από ό,τι έλεγαν, αυτός που πρόβαλε αυτήν την αξίωση δεν ήταν καν Έλληνας!
Ο γιαλός είναι αμμώδης, με πολύ ψιλή άμμο, και τα νερά ρηχά. Γενικά το περιβάλλον είναι πολύ ήσυχο.
Οι περισσότεροι κατασκηνωτές εδώ δεν στήνουν καν ομπρέλα στην παραλία, μιας και το τροχόσπιτό τους ή η σκηνή με την τέντα και το καρεκλάκι τους βρίσκονται ακριβώς δίπλα από τη θάλασσα.
Στο τέρμα δεξιό άκρο της παραλίας υπάρχει και ένα λιμανάκι για βάρκες.
Και ένα σύντομο βίντεο από το δεξί τμήμα της παραλίας.
Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:
Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:
Η Αμμουδιά,⊚ σας δίνει εύκολα από το όνομά της να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται, είναι ένα χωριό δίπλα σε έναν ρηχό αμμουδερό κόλπο λίγο πριν (6 χλμ.) από τη διασταύρωση της Πάργας όπως κινείστε στην εθνική οδό από Πρέβεζα προς Ηγουμενίτσα. Σε αυτή την περίπτωση (κινούμενοι προς βορρά), αν και το χωριό βρίσκεται αριστερά του δρόμου, θα στρίψετε δεξιά και θα περάσετε κάτω από την εθνική οδό. Σε λίγα λεπτά έχετε φτάσει (4 χλμ.).
Δεν αποτελεί έναν από τους αγαπημένους μου προορισμούς γιατί έχει πολύ ρηχά νερά που δεν τα προτιμώ. Παρόλα αυτά όμως έχω κολυμπήσει συχνά στην παραλία για έναν απλό λόγο: Όταν στο Ιόνιο (αρκετές φορές) βάζει κύμα το απόγευμα, οι επιλογές δεν είναι πολλές: Βάλτος (Πάργα), Αρτολίθια ή Αμμουδιά, εκτός αν πιάσεις το εσωτερικό του Αμβρακικού (που δε μου αρέσει καθόλου για κολύμπι γιατί είναι σχεδόν παντού γεμάτος φύκια). Υπάρχουν όμως και αρκετοί που καταφεύγουν στην παραλία της Καστροσυκιάς ή στην "Κυανή Ακτή" δίπλα από την Πρέβεζα.
Η παραλία είναι αρκετά μεγάλη και από άκρη σε άκρη ίσως ξεπερνάει και τα 700 μέτρα. Όπως καταλάβατε όχι μόνο είναι αμμουδερή αλλά η αμμουδιά της έχει και αρκετά μεγάλο πλάτος. Στο πίσω της μέρος υπάρχουν δέντρα αλλά είναι δύσκολο να τα χρησιμοποιήσεις για σκιά γιατί μέχρι να φτάσεις στο νερό θα έχεις ψήσει τα πόδια σου στην άμμο. Λόγω λοιπόν του πλάτους της δε θα βρείτε και πολλά μαγαζιά στο πίσω μέρος της παραλίας, εκτός ίσως από το βόρειο τμήμα της (που δεν παρεμβάλλονται δέντρα) όπου υπάρχει μια καφετέρια. Τα μαγαζιά της (κυρίως φαγάδικα) βρίσκονται αλλού: δίπλα στην όχθη του ποταμού Αχέροντα αλλά και πιο μέσα στο χωριό.
Στην παρακάτω εικόνα βλέπετε το βορειότερο κομμάτι της παραλίας. Πίσω ακριβώς από τα βράχια της τελευταίας ομπρέλας υπάρχει μία μίνι παραλία των 30 μέτρων που προσφέρεται για παρέες που μπορούν να νιώσουν για λίγο ιδιοκτήτες της.
Στην καφετέρια που υπάρχει εδώ, μαζί με τον καφέ (3 €), προσφέρεται και σετ ομπρέλα ξαπλώστρα. Μόνο που ο καφές έκανε 45 λεπτά μέχρι να έρθει από έναν αλλοδαπό σερβιτόρο που ο καημένος δεν προλάβαινε να αποφασίσει αν θα μαζέψει τις ομπρέλες (φυσούσε πολύ) ή αν θα έπρεπε να εξυπηρετήσει μόνος του ένα μπούγιο που έπεσε ξαφνικά, κάνοντας συνεχή τροχάδην 100 + 100 μέτρα μέχρι την καφετέρια για να φέρει εις πέρας την αποστολή. Δεν είχα την ευκαιρία ξανά να διαπιστώσω αν η έλλειψη προσωπικού είναι ο κανόνας εκεί ή έτυχε η μέρα.
Ο ποταμός Αχέροντας είναι αυτός που δίνει και μια ιδιομορφία στην περιοχή. Περνάει ακριβώς δίπλα από την παραλία και χύνεται στη θάλασσα δίπλα ακριβώς από το "στόμιο" του κόλπου. Στα τελευταία μέτρα της πορείας του προς τη θάλασσα, το ποτάμι διαχωρίζεται από την παραλία με έναν τεχνητό διάδρομο .Στην παρακάτω εικόνα αυτό φαίνεται καθαρά: αριστερά είναι το ποτάμι και δεξιά η παραλία της Αμμουδιάς.
Η περιοχή προσφέρεται περισσότερο για οικογένειες με μικρά παιδιά λόγω των ρηχών νερών (της παραλίας, όχι του ποταμού) αλλά και λόγω των λογικών τιμών σε καταλύματα και φαγητό.
Εκτός όμως από αυτούς, την παραλία έχουν βάλει στο μάτι και οι Ιταλοί γείτονές μας με τα αυτοκινούμενα τροχόσπιτα οι οποίοι ακολουθούν το "όπου είναι τσάμπα είμαστε πρώτοι", παρκάροντας τα αυτοκινούμενά τους δίπλα στο ποτάμι ή ανάμεσα στις λεύκες πίσω από την αμμουδιά.
Η Αμμουδιά πάντως υπολείπεται ακόμα αρκετά σε υποδομές και παρά τις ελλείψεις της ακολουθεί σχετικά αργούς ρυθμούς ανάπτυξης σε σύγκριση με άλλα χωριά ή παραλίες του Ιονίου. Τελευταία όμως βλέπω αρκετή ανοικοδόμηση αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί, ίσως όμως επιταχύνει τα πράγματα.
Σας άρεσε το άρθρο; Μοιραστείτε το στο Facebook:
Ακολουθήστε τη σελίδα στο Facebook για να μην χάνετε τις ενημερώσεις:
Όπως βλέπετε η παραλία είναι αρκετά μέτρα πιο κάτω και από εδώ φαίνεται πολύ όμορφη. Απολαυστικό μέρος για ένα καφεδάκι με θέα, αν εξαιρέσω τη μουσική που και δεν ήταν του γούστου μου (από αυτά τα ελληνικά "λαϊκο-ποπ" που ζουν 2-3 χρόνια) αλλά ήταν και αρκετά δυνατή για τις γαλήνιες στιγμές που προσφέρει το τοπίο. 
Αναρτήσεις
